Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صبح ازل ز مشرق انوار بردمیداز نور روی یار به ما لمعهای رسید
Ghazal 344بوی سنبل ز دم باد صبا می آیدخوشدلم هر چه از آن یار بما می آید
Ghazal 347از خم صفا باده چون قند بیاریدبانغمه نوروز و نهاوند بیارید
Ghazal 367درد سری میدهد زحمت رنج خمارزهد برون کن ز سر، ساقی جان را در آر
Ghazal 372سینه مجروحست و عقل آشفته، خاطر بی قراردیده گریانست و جان مشتاق و دل امیدوار
Ghazal 373عزت عشق بود غیرت یارکه ندادند منکران را بار
Ghazal 379مشکین کلاله را چو برافکند آن نگاراز هر طرف برآمد فریاد زینهار!
Ghazal 380منم و عشق سرکش عیار«ثانی اثنین اذهما فی الغار»
Ghazal 381هر که هشیار درین دیر مغانش مگذارسر تسلیم ندارد، سرش از تن بردار
Ghazal 382اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفوربنام نیک توان بود در جهان مشهور
Ghazal 407متمادی شدست یوم فراق«کیف احوال؟ ایها العشاق »
Ghazal 411ای زلف و رخت میگون، ای دوست سلام علیکوی شیوه تو موزون، ای دوست سلام علیک
Ghazal 419مقررست و معین، برای اهل کمالهزار بانگ «تعالی »، هزار جام زلال
Ghazal 428یک جام به جانی دهد آن ساقی خودکامالمنة لله، زهی بخت و سرانجام؟
Ghazal 432من از سودای جانان نیم مستمبده، ساقی، می گلگون بدستم
Ghazal 435دوش بر اوج لا مکان خیمه اصطفا زدمنوبت ملک لم یزل بر در کبریا زدم
Ghazal 444جگر گر مست و دل گر مست و آه آتشین دارمخلاصی نبست جانم را، که عشقی در کمین دارم
Ghazal 446در ملک وصال او ظل شجری دارمدر باغ وصال او شیرین ثمری دارم
Ghazal 447چشم گریان و دل زار و نزاری دارمدر نهان خانه دل نقش نگاری دارم
Ghazal 459گرنه آنست که جوینده یار آمده ایم؟پس درین دیر مغان ما بچه کار آمده ایم
Ghazal 463این عنایت ازلی بود که ره پرسیدیموین هدایت ابدی گشت که رویت دیدیم
Ghazal 476گرچه در طور شریعت همه مأمورانیملیک در غور حقیقت همه ما میرانیم
Ghazal 477لب مگز، عشوه مده باز، که ما مستانیمگرچه مستیم ولی فن ترا می دانیم
Ghazal 485این سخن نیست به اندازه که من میگویممن نمیگویم اگر چند که من میگویم
Ghazal 493ساقی جان، لطف فرما کاسه دردی بمنسالها بگذشت و دارد دل هوای درد دن
Ghazal 497یارم ز در در آمد، وشتن کنید وشتناین خانه را به وشتن گلشن کنید، گلشن
Ghazal 498آن ماه مسافر سفری کرد ز کرمان«الله معک » گفت همه جان کریمان
Ghazal 502ای نور دل و دیده وای زبده اعیانباری گذری کن بسر چشمه حیوان
Ghazal 503با هیچ رسید این صفت باده فروشاندایم ز سر سود شود مایه گریزان
Ghazal 513حیات تن ز جان آمد، حیات جان ز جان جانزهی حکمت،زهی قدرت، زهی سلطان جاویدان!