Qasim Anvar
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بیادت زنده ام، اینست مشربمدامت بنده ام، اینست مذهب
Rubai 40سر رشته اختیار از دست مدهیعنی سر زلف یار از دست مده
Rubai 45از آتش عشق تو شدم شیداییای روشنی دیده هر بینایی
Rubai 46ای سرو ریاض آشنایی که توییوی شمع طراز روشنایی که تویی
Ghazal 49ای از جمال روی تو تابنده آفتابوی آفتاب روی ترا بنده آفتاب
Ghazal 50ای پرتو جمال ترا بنده آفتابوز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب
Ghazal 56مرآت اوست جمله ذرات کاینات«یا عاشقین، قوموا، حیوا علی الصلات »
Ghazal 57عشق ما را هزار فن آموختعشق ما را هزار حله بدوخت
Ghazal 60ما پیش شمع روی تو پروانه وار مستجان در سماع عشق ز معشوقه الست
Ghazal 62این همه موج بی کران ز چه خاست؟عشق با دست و جان ما دریاست
Ghazal 67خورشید منور ز جمال تو هویداستدر مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست؟
Ghazal 71ز درد عشق اگر جان غریق بحر بلاستهزار شکر که دل در مقام صبر و رضاست
Ghazal 74مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟که جمالش همگی نور دل و دیده ماست
Ghazal 75«و هُوَ مَعَکُم» گفت از این معنی چه خواست؟یعنی جانها در بقای حق فناست
Ghazal 96اگر در مغز، اگر در پوست یارستبهرجایی که هست آن یار غارست
Ghazal 104ره بیابانست و شب تاریک و پایم در گلستعشق و بیماری و غربت مشکل اندر مشکلست
Ghazal 106بهر کجا که رسد عشق شاه محترمستصفات عشق تو گفتن نشانه کرمست
Ghazal 108غم تو بر دل و بر جان امیر و محتشمستبنام گفتمش: این غم ولی نه غم، نعمست
Ghazal 111خرد مستست و دل مستست و جان مستبسودایت روانِ ناتوان مست
Ghazal 115بنده را هست سؤالی و نه آن حد منستکه چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست؟
Ghazal 116آن ماه دل افروز، که محبوب جهانستبا تست، ولی در پس صد پرده نهانست
Ghazal 117آن ماه شب افروز، که در پرده نهانستدر پرده نهانست، ولی پرده درانست
Ghazal 118امشب شب آدینه و فردا رمضانستتن در ذوبان آمد و جان در طیرانست
Ghazal 119ای بی خبران، مصلحت کار در آنستجامی بکف آرید، که عالم گذرانست
Ghazal 124در نهان خانه وحدت قمری پنهان استکه همو جان جهانست و همو جانانست
Ghazal 143عرصه عالم بما پیداست، ما پیدا بدوستجمله ذرات جهان را رو بدان روی نکوست
Ghazal 147در سویدای دلم سودای اوستدر دل و جانم تمناهای اوست
Ghazal 150آن یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستهم پشت و پناه آمد و هم عزت و جاهست
Ghazal 154مگو ز سختی این ره، چو دوست همراهستمجوی حیله درین ره، که یار آگاهست
Ghazal 155هرچند اگر سرخ و سفیدست و سیاهستفی الجمله همه جام شرابات الهست