Ghazal 8

تا پریشان نکند زلف ترا باد صبامتصور نشود حالت جمعیت ما

Qasim AnvarGhazal1 min
Qit'a 11

شاه رستم را درودی میفرستم با سلامزانکه کس رامثل او فرزند فرزندی نبود

Qasim Anvar1 min
Ghazal 13

زهی شوق و زهی شوق، زهی عشق و تمنا!زهی عشق جهانسوز، زهی حسن و تولا!

Qasim AnvarGhazal1 min
Qit'a 14

مرا گفتی که : قول پیر تسلیمبگو : تا خود چسان دیدی بمعیار؟

Qasim Anvar2 min
Qit'a 15

خداوند داننده دستگیررؤف و رحیم و قدیم و قدیر

Qasim Anvar1 min
Ənisül-arifin, 16

عارفی خوش گفت با مردی بخیل:ای بدست ناجوانمردی ذلیل

Qasim Anvar1 min
Qit'a 16

اشتیاقم به ملاقات تو چندان که مپرساحتیاجم به مراعات تو چندان که مپرس

Qasim Anvar1 min
Qit'a 17

گر ببینی عارفی یا طالبیهر دو از روی حقیقت متفق

Qasim Anvar1 min
Ənisül-arifin, 18

بود در گیلان سپهبد زاده اینیک مردی،مقبلی،آزاده ای

Qasim Anvar4 min
Rubai 18

ای شاه جهان،از تو نیاید آزاردانا دل و عالمی و بختت بیدار

Qasim AnvarRubai1 min
Ənisül-arifin, 20

مخزن اسرار ربانی دلستمحرم انوار روحانی دلست

Qasim Anvar1 min
Ənisül-arifin, 26

بیش ازین غافل ز خود بودن چرا؟جان بدست نفس فرسودن چرا؟

Qasim Anvar1 min
Rubai 27

هرچند ترا از اهل ایمان دارمدر معنی این مسئله برهان دارم

Qasim AnvarRubai1 min
Qit'a 28

جَمالَ غرّةِ عَیْنی رَأَیتُ فی سلمیفَزادَ بَهْجَةَ قَلْبی وَ زالَ لی اَلَمی

Qasim Anvar1 min
Qit'a 29

ای برادر، گر ره صورت رویتا قیامت بوی معنی نشنوی

Qasim Anvar1 min
Ənisül-arifin, 30

گفت با شمع آتش سوزان برازکای به طول و عرض خود وامانده باز

Qasim Anvar2 min
Ghazal 32

هزار بار نمک ریخت بر جراحت مابشیوهای ملاحت، زهی ملاحت ما!

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 44

سخنی می رود بوجه صوابهمه قشرند و دوست لب لباب

Qasim AnvarGhazal1 min
Rubai 44

از لذت عاشقی چومسرور شویدر لشگر عاشقان چو منصور شوی

Qasim AnvarRubai1 min
Ghazal 87

گر دل برفت، مسکن جانها بکوی تستگر عقل رفت، جرعه ما در سبوی تست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 93

بازم نمکی بر جگر ریش رسیدستصد گونه بلا بر من درویش رسیدست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 128

مرا پیوند او پیوند جانستدریغست آن جمال از ما نهانست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 129

مرا چون عاشقی دارالامانستدلم با دوست سر بر آستانت

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 130

مرا نور یقین همراه جانستسرم با دوست سر بر آستانست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 131

مرا هوای تو اندر میانه جانستمگو حکایت سامان، چه جای سامانست؟

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 132

همه صحرا گلست و ارغوانستبهرجایی از آن جانان نشانست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 134

شریعت در طریقت مستعینستشریعت راه فخرالمرسلینست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 135

آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوستهمه را از همه رو روی بدان روی نکوست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 137

برآمد آفتاب طلعت دوستکه ذرات جهان را رو به آن روست

Qasim AnvarGhazal1 min
Ghazal 144

نمی‌توان خبری دادن از حقیقت دوستولی ز روی حقیقت حقیقت همه اوست

Qasim AnvarGhazal1 min