Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفتنافه از ناف غزالان ختن آخر گرفت
Ghazal 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
Ghazal 1489خط نارسته که در لعل لب جانان استهمچو زهری است که در زیر نگین پنهان است
Ghazal 1499گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است
Ghazal 1518عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه استرشته زندگی شعله خس کوتاه است
Ghazal 1552خارخاری که ز رفتار تو در دل مانده استخس و خاری است که از موج به ساحل مانده است
Ghazal 1571از شناسایی حق لاف زدن، نادانی استقسمت نقش ز نقاش، همین حیرانی است
Ghazal 1582می حرام است در آن بزم که هشیاری هستخواب تلخ است در آن خانه که بیماری هست
Ghazal 1609برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیستدولت ابر بهار گذران اینهمه نیست
Ghazal 1612چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیستسرمه در چشم کم از داروی بیهوشی نیست
Ghazal 1648عبیر زلف به جیب صبا نباید ریختبه چشم بی بصران توتیا نباید ریخت
Ghazal 1649فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت
Ghazal 1669ز سادگی است به فرزند هر که خرسندستکه مادر و پدر غم، وجود فرزندست
Ghazal 1716قماش چهره یار از بهار معلوم استکه روی کار، هم از پشت کار معلوم است
Ghazal 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان استز چشم شیر، نیستان من چراغان است
Ghazal 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن استعلاج درد چو مردان به درد ساختن است
Ghazal 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن استبهار زنده دلان آشنایی سخن است
Ghazal 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است
Ghazal 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی استکه دل زیاده برد خنده ای که زیر لبی است
Ghazal 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی استقماش چهره او با نقاب هر دو یکی است
Ghazal 1806به می طرف شدن آیین هوشیاران نیستبه قلب شعله زدن کار نی سواران نیست
Ghazal 1812به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیستدرین بساط دگر روزی حلالی نیست
Ghazal 1845زمانه را گل روی تو در بهار گرفتبهشت را خط سبز تو در کنار گرفت
Ghazal 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت
Ghazal 1873پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت استقطع نظر ز خلق کمال بصیرت است
Ghazal 1875روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟این شعله را به بال سمندر چه حاجت است؟
Ghazal 1891پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
Ghazal 1909ای دل تصور کمر یار نازک استباریک شو که رشته این کار نازک است
Ghazal 1912آب حیات شبنم آن روی چون گل استعنبر خمیر مایه آن زلف و کاکل است
Ghazal 1965آتش به مغزم از می احمر گرفته استاین پنبه از فروغ گهر درگرفته است