Тофик Байрам · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Çinar kölgəsində durub son kərə,Ovcuna su alıb içdin bulaqdan.
Təzə olsunGəlirsən, müjdələr gəlir səsində,Bütün yer üzünə sevinc yayırsan.
Nazim HikmətəSən Bakıya qonaq gəldin,Xoş ürəklə, gül çiçəklə.
Pərvizin şəkliŞəhərdə gəzdirirdiAnam bu səhər bizi,
Ay gecikən məhəbbətimİllər boyu səni gəzdim,Ay gecikən məhəbbətim!
İlk sevgi məktublarıBu saralmış varaqlarGözümlə sığallanıb,
Köhnə şeirlərimlə söhbətHəkimlər qadağan edib yazmağı,Dəyirman daşı tək hərlənir başım.
Ay keçmiş cəbhəçiBir cəbhəçi dostuma*Bilirəm, köksüylə cəbhələr yaran
Gərək elə yanım...Deyirsən, hissini bir az cilovla,Bir az mülayim ol, hələ uşaqsan.
Sən niyə doğulmusan?Dedim? – Başım ağrayır,Dedi: – Əlacı məndə,
Gəlin açıq danışaq...Bu təfəkkür əsrindəŞair olmaq çətindir
Mehdi Hüseyn küçəsiBir küçə var –Dünyanı
Səməd Vurğun görüşdəKeçən bir tarixi salıram yada,Şirin xatirədir körpəliyimdən;
Ömrümə bir gün qalmış...Kaş ki, öləcəyim günü biləydim,Biləydim nə zaman son nəfəsimdir.
Kəhər atla söhbətimDolana-dolana şütüyüb dağıBir yol təntiməyir polad köhlənim.
O niyə qocaldı?Vurğunun saçları vaxtsız ağardı,Gümüş dalğalar qondu başına.
Qəlbimə adın yazılıbSənə söz çələngi hörürəm, ustad,Qəlbimə silinməz adın yazılıb.
Xəyal və həqiqətBir vaxt xəyalında yuxu tək şirinBir aləm yaradıb “İqbalnamə”də.
Şairin hədiyyəsiŞair saatını açıb qolundan,Sənə bağışlayıb dedi sözünü:
Ruhun şad olsunDedi məzarımı kəndimdə qazın,Yanıma bir fırça qoyun, bir çiçək.
Güzgüdə gördüyümOğlum gözlərini dikib güzgüyə,Şövq ilə darayır şəvə telləri.
Şuşanın şəhər bağındaXan Şuşinskinin xatirəsinə*Burda qəlyanını tüstülədərdi,
Fələstin xalqıBir adam didərgin düşsə vətəndən,Qürbət əzabıyla köksü dağlanar.
Atılmış çörəkƏlimlə didərdim çörəyi hərdən,Elə ki, yeməkdən gözüm doyardı.
Uşaq və dənizGün çıxır, od tutub yanır üfüqlər,Dəniz də qızınır göyün odundan.
Müşfiqin məzarıİndi suyun altında,Torpağın qucağında
Vahidin xatirəsinəSən şeir zərgəri, söz pərgarısan,Çətin ki, bu addan yüksək ad olsun.
Rübabə Muradovanın xatirəsinəYanıqlı nəğmələr oxudun bizə,Arabir göz yaşı boğdu səsini,
Qaya və təpəQumluqdan sal qaya çıxdı bir dəfə,Karxana küncündə atılıb qaldı.
Kürsüdə və həyatdaAğzı köpüklənir yenə kürsüdən:– Köçkünlər, canım da qurbandır sizə.