Самед Вургун · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Bizim Qafqaz dağlarından şırıl-şırıl süzülən,Çəmənlərin gərdəninə inci kimi düzülən,
Dağlar (Binələri çadır-çadır)Средь ваших царственных шатровБродил я в упоенье, горы.
Mənə belə söyləyirlərМне рассказали об одномБезвестном друге, но родном.
İlk bahar və mənYenə yaşıl don geyinmiş çəmənlər gülür,Təbiətdən ilham alıb ötür qumrular,
Gəlməsəniz də...Давайте, друзья, у меня соберемся в садуБез водки и прочего — просто за чаем.
Zəfər təranəsiAlay-alay, qoşun-qoşun yürüdükcə mənim ordum,Zülmətləri şimşək kimi yarıb keçdi, ana yurdum.
Körpünün həsrətiПеред нами Аракс. Виден мост впереди.Поезд стал. И на миг все померкло вокруг...
A "Dostlar"Yetər bu ayrılıq, bu fitnəkarlıq.Fitnənin axırı nədir, a "dostlar"?
GödəkcəТы помнишь, друг, как я, назад три года,В Москве, с утра к тебе ворвался в дом?
Hürmüz və ƏhrimənAzərbaycan, gözəl bir yaz… Həyat bolluq, işıq çoxdur,Qaranlıqdan, əsarətdən, xəyanətdən nişan yoxdur.
BəlkəDeyirlər Şəkinin bu yaxın dağıBəsləmiş bir maral-hər qəlbə yağı.
ŞeirO axşam gəldim sizə,Nə hörmət etdin bizə?
Konsert axşamıGecəydi...Moskva hər günkü kimi
Səmimiyyət yolçusuIŞairim, çaldığın bu telli sazdan,
Sabirin şərəfinəXəyalım bu gecə varaq-varaqdır.Dilsiz əsrləri o yaracaqdır.
Aşıq qardaşımaGəl qələm götürüb, qoşa saz tutaq.Süsənlər, sünbüllər, güllər bizdədir;
NizamiYoğruldu bütün varlığın ümmidlə hünərdən,Şimşək kimi keçdikcə qaranlıq gecələrdən,
20 bahar"Açılmış fikrimin azad yelkəni,Tarix öz qoynunda isidir məni.
Sənəm qarının pıçıltılarıBizim kor Sənəmin bir mərəzi var,Gündə yüz qapıya o baş vurmasa,
Ana və körpəYay günü... Yol üstü... Ağac kölgəsi...Kölgədə bir gəlin oturmuş yalqız;
XavərəAğzı xeyir sözlüm, incimə məndən,Yar yardan ayrılmaz, bülbül çəməndən.
Müxənnət"Kirpi"! Bir müxənnət tanıyıram mən,*Yəqin tanıyırsan birini də sən.*
Kamala yetəkGəl ana torpağım! Gəl məni dinlə,Mən sənin qəlbindən qopan bir səsəm.
Bakının dastanıNeçə ildir könül deyir söylə, şair,Şeir, sənət gülzarında Bakı hanı?
VaqifДРАМАТИЧЕСКАЯ ХРОНИКА XVIII СТОЛЕТИЯВ трех действиях, одиннадцати картинах
AnaPək çocuqdum yerə gömdülər səni,Həyata qanadsız atdılar məni.
Nə vaxt güləcəyəm?Nə qədər məyus, ah, nə qədər ölgün,Nə qədər cansızam yenə mən bu gün.
Uzaqlara doğruArkadaş, deyirlər Əfqanda, Çindəİnsanlar boğulur qanlar içində.
Şairin səsiAxşamdan bəridir könlümdə yenəHirsli fırtınalar, qasırğalar var.
AlqışGirib Şah dağının qoynuna sarıGetdikcə gözlərdən uzaqlaşdınız;