Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای صید شده مرغ دلم در دامتمن عاشق آن دو لعل میگون فامت
Рубаи 100درویش که اخلاق الهی دارددر ملک وجود پادشاهی دارد
Рубаи 106خواهی شرفت هر دمی اعلا باشدباشد طلب فروتنی تا باشد
Рубаи 113این بند که بر دلم کنون افکندندنقبی است که بر خانهٔ خون افکندند
Рубаи 148آهو بودی پلنگ بدساز مگردگرگ آشتیی بکن سرافراز مگرد
Рубаи 155دلها همه در خدمت ابروی تواَندجانها همه صید چشم جادوی تواَند
Рубаи 174ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آوردر ره دلش از راه ببر باز آور
Рубаи 176هر کس که شود به مال دنیا فیروزدر چشم کسان بزرگ باشد شب و روز
Рубаи 196خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغکز حکم شما نه ترس دارد نه گریغ
Рубаи 208من میوهٔ خام سایه پرورد نیمجز چشمهٔ خورشید جهانگرد نیم
Рубаи 211Где яд, чтоб другом я его назвал,Где меч, чтоб счастьем я его считал,
Рубаи 216چون از چشم بتان فسون ساز کنممیزیبد اگر دعوی اعجاز کنم
Рубаи 224آزار کنی و جور فرمائی همرحمت نکنی و روی ننمائی هم
Рубаи 283ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تودر گریهٔ تلخم از شکرخندهٔ تو
Рубаи 285ای چشم بد آمده میان من و توداده به کف هجر عنان من و تو
Рубаи 334تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نیدیدار بتان نوحهگری ارزد؟ نی
Кыта 14من به ری عزم خراسان داشتمز آن که جان بود آرزومندش مرا
Кыта 20قطب سپهر رفعت یعنی رکاب شاهدر اوجدار ملک رسید از کران آب
Кыта 33نه همت من به پایه راضی استنه پایه سزای همتم هست
Кыта 48من آن خاقانی دریا ضمیرمکز ابر خاطرش خورشید برق است
Кыта 50ای فتی فتوی غدرت ندهمکافت غدر هلاک امم است
Кыта 84من که خاقانیم ز هر دو جهانبینیازم چه خوب هر دو چه زشت
Кыта 126خاقانیا به بغداد اهل وفا چه جوئیکز شهر قلب کاران این کیمیا نخیزد
Кыта 143ای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخدر مشرقین ز جاه تو کسب ضیا کند
Кыта 161دولت نو است و کار نو و کارکن نو استمرد قیاس شاه نو از کارکن کنند
Кыта 162از بدان نیک ترس خاقانیتا دل و دین تو تبه نکنند
Кыта 169دور کمال پانصد هجرت شناس و بسکان پانصد دگر همه دور محال بود
Кыта 175ای شاه دو معنی را نامد به تو خاقانیکاندر دل از آن هر دو ترسی است که جان کاهد
Кыта 178وقت مردن رشید را گفتمکه بخواه آنچه آرزوت آید
Кыта 257منم که یک رگ جانم هزار بازوی خون رانداز آنکه دست حوادث زده است بر دل ریشم