Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چون پای غم ار ز مجلست بیرونماز دست غمت چو می در آب و خونم
Рубаи 237نونو غم آن راحت جان من دارمجوجو جانی در این جهان من دارم
Рубаи 246هر روز در آب دیدهاش مییابمشد ز آتش و آب هر شب خوابم
Рубаи 248گر هیچ به بندگیت درخور باشمدر شهر تو سال و مه مجاور باشم
Рубаи 251تا بر هدف فلک زدم تیر سخناز حلقه گسسته گشت زنجیر سخن
Рубаи 271پیداست که سودای تو دارم ز نهانصفرا مکن این آتش سودا بنشان
Рубаи 279خاقانی ازین کوچهٔ بیداد بروتسلیم کن این غمکده را شاد برو
Рубаи 290هر روز بود تو را جفایی نو نوتا جامهٔ صبر من بدرد جو جو
Рубаи 307ای گشته دلم در غم تو صد پارهعیش و طرب از نزد رهی آواره
Рубаи 322خاقانی اگر بسیج رفتن داریدر ره چو پیاده هفت مسکن داری
Рубаи 325تا کی به هوس چون سگِ تازی، تازیروباه صفت به حیلهسازی سازی
Рубаи 326آن سنگدلی و سیم دندان که بدیز آن خوشتری ای شوخ زبان دان که بدی
Рубаи 335گر کشتنیم چنان کش از بهر خدایکز بنده شنوده باشی از روح افزای
Кыта 15گفتی از شاهان تو را دل فارغ استدل ز شاهان فارغ است آری مرا
Кыта 36حوری از کوفه به کوری ز عجمدم همی داد و حریفی میجست
Кыта 45گرچه خاقانی از اصحاب فروتر بنشستنتوان گفت که در صدر تو او کمقدر است
Кыта 47هم چنین فرد باش خاقانیکآفتاب این چنین دل افروز است
Кыта 65گنج دانش توراست خاقانیکار نادان به آب و رنگ چراست؟
Кыта 90خاقانیا جوانی و امن و کفاف هستبالای این سه چیز در افزای کس نیافت
Кыта 118در عجم کیست کو چو طفل عربطوق تو در گلو نمیدارد
Кыта 122تو مار صورتی و همیشه شکرخوریخاقانی است طوطی و دایم جگر خورد
Кыта 146دوات من ز برون جدول و درون دریاستنهنگ و آب سیاهش عجب بدان ماند
Кыта 168یار مردم مار و کژدم دان کنون خاقانیاکز دم کژدم دم مردم تو را بدتر بود
Кыта 188خاقانیا به تقویت دوست دل مبندوز غصهٔ نکایت دشمن جگر مخور
Кыта 189چون من خطر زدم به فراق از پی وحیدجان از پی وحید برآمد بدان خطر
Кыта 194ای ریزهٔ روزی تو بودهاز ریزش ریسمان مادر
Кыта 214ای خداوند بنده خاقانیعذر خواه است عذر او بنیوش
Кыта 255من این دو لفظ مثل سازم از کلام عوامبه قوت آنکه ز هر شوخ چشمم آید خشم
Кыта 276هر که را من به مهر خواندم دوستچون دگر کس شناخت شد دشمن
Кыта 282منم سرآمد دوران که طبع من داندچهار جوی جنان از پی جهان کندن