Məhəmməd Füzuli: Səfəvi dövrü
Xaki-dərini sürməyi-çeşmü bəsər etdik,Biz başqa gözəldən dəxi qəti-nəzər etdik.
Qəzəl 19Bahar əyyamıdır, gəlməz, nədəndir, şurə bülbüllər,Məgər düşmüş lətafətdən könüllər şad edən güllər?
Qəzəl 20Ol gün ki, görməyir gözümüz öz həbibini,Şövq ilə istəyir ki, görə öz rəqibini.
Qəzəl 21Şərh etsəm eşqini, tutar heyrət zəbanımı,Izhar edim necə sənə sirri-nəhanımı?
Qəzəl 22Od yanaqlı yardan ayrı saldı çün dövran məni,Bir qığılcım tək, yəqin bil, məhv edər hicran məni.
Qəzəl 23Gülüm, hər ləhzə dilindən tutar azar məni,Sancar ol bərgi-gülündən yetişən xar məni.
Qəzəl 24Ey könül qanı, sevgi onun kuyində məni rüsvay etdi,Bir paltar geydir ki, orada məni kimsə tanımasın.
Qəzəl 25Gəl alma qəlbimi məndən, nəsibim qəm olar, canan!Zəifdirsə vücudum, bil, ağırdır möhnətim dağdan.
Qəzəl 26Qarət etdi yuxumu, uyquma gəldi gecə yar,O səbəbdən yuxu gəlməz gözümə leylü nəhar.
Qəzəl 27Qoşa zülfünü cəfa vermək üçün düyünlədin,Yer üzündən vəfa rəsmini sildin.
Qəzəl 28Nə qalıb məndə dilü din, nə də ki, səbrü qərar,Məni tənha buraxıb tərkimi qıldı onlar.
Qəzəl 29Mən qəmə öyrənmişəm, biqəm mənə lazım deyil,Qəmdə zövq olsa əgər, ol həm mənə lazım deyil.
Qəzəl 30Cəmalın bir günəş tək parladı, nəm qoymadı canda,Daha yaş tökməyə yoxdur təvan bu çeşmi-giryanda.
Qəzəl 31Gər öləndən sonra kuyin etsələr mədfən mənə,Qəbr əzabı verməz ol gülşəndəki məskən mənə.
Qəzəl 32O yarın gül üzarında, gönül, bir xarə yetdim mən,Şükür Allaha, işsiz qalmadım, bir karə yetdim mən.
Qəzəl 33Dünyaya gəlmişik, qəm ilə həmdəm olmuşuq,Qəm aşinası dəhrdə biz hər dəm olmuşuq.
Qəzəl 34Asiman, sinəni ahım gecələr aldı nişan,Deyil ulduzlar, o sinəndəkilərdir peykan.
Qəzəl 35Utanmaqdan deyil, açmaz söz ol şirinzəban bizdən,Nə söz tapsın desin, axır tapılmaz bir nişan bizdən.
Qəzəl 36Səbəb var, istərəm daim xəti-rüxsari-xubaniKi, vermişdir mənə yarımla ülfət etmək imkani.
Qəzəl 37Afət olsan da, könülsən, cismsən, cansan mənə,Mən sənə dostam, nədir illət ki, düşmansan mənə.
Qəzəl 38Gülrüxüm, sərvqədim, canına canimdı fəda,Ma bəda qəbləkə ma fiykə minəl-hüsni bəda
Qəzəl 39Salmasaydı bəndə gər ol türreyi-pürxəm məni,Saxlaya bilməzdi yüz zəncir ilə aləm məni.
Qəzəl 40Mənim əhvalıma rəhm eyləməzsən, ey gözəl, bir an,Sənə aşiq deyil lazım məgər, bunca tökərsən qan?
Qəzəl 41Möhnət odilə şəm misal od tutub tənim,Sədparə etdi qəlbimi dərdü ələm mənim.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.