Həmam Təbrizi: Təbiət və bahar
ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو
Qəzəl 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Qəzəl 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Qəzəl 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Qəzəl 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
Qəzəl 184گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمانشکن شدی
Qəzəl 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Qəzəl 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Qəzəl 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
Qəzəl 189ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری
Qəzəl 193دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری
Qəzəl 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Qəzəl 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Qəzəl 198در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Qəzəl 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Qəzəl 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Qəzəl 204کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی
Qəzəl 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Qəzəl 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Qəzəl 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Rübai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.