Qəzəl 6230

نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6231

سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار منبه یک خمیازه گل می شود آخر بهار من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6232

به یک خمیازه گل طی شد ایام بهار منبه یک شبنم نشست از جوش خون لاله زار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6233

نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از مننمی آید به روی بستر بیگانه خواب از من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6234

ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از منوگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6236

به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ منتماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6237

نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6238

گهی در بحر سرگردان و گاهی در سرابم منز خشک و تر چو موج از خوش عنانی در عذابم من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6239

ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان مننمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 624

کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6243

اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6244

به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای منقفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6249

ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرونکه آید از نقاب شرم روی دلستان بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6250

چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6252

نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6253

اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6257

نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6258

چشم خورشید به رخسار تو باشد روشننیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6261

دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟مور از خوان سلیمان چه تواند بردن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6262

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6264

باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6269

گر چو شبنم دل خود آب توانی کردنبر سر بستر گل خواب توانی کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6271

نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدنکه سخن را صله ای نیست به از فهمیدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6272

بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.