Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من
Qəzəl 6231سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار منبه یک خمیازه گل می شود آخر بهار من
Qəzəl 6232به یک خمیازه گل طی شد ایام بهار منبه یک شبنم نشست از جوش خون لاله زار من
Qəzəl 6233نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از مننمی آید به روی بستر بیگانه خواب از من
Qəzəl 6234ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از منوگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من
Qəzəl 6236به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ منتماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من
Qəzəl 6237نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من
Qəzəl 6238گهی در بحر سرگردان و گاهی در سرابم منز خشک و تر چو موج از خوش عنانی در عذابم من
Qəzəl 6239ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان مننمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من
Qəzəl 624کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا
Qəzəl 6243اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من
Qəzəl 6244به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای منقفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من
Qəzəl 6249ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرونکه آید از نقاب شرم روی دلستان بیرون
Qəzəl 6250چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
Qəzəl 6252نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون
Qəzəl 6253اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن
Qəzəl 6257نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان
Qəzəl 6258چشم خورشید به رخسار تو باشد روشننیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن
Qəzəl 6261دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟مور از خوان سلیمان چه تواند بردن؟
Qəzəl 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Qəzəl 6264باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟
Qəzəl 6269گر چو شبنم دل خود آب توانی کردنبر سر بستر گل خواب توانی کردن
Qəzəl 6271نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدنکه سخن را صله ای نیست به از فهمیدن
Qəzəl 6272بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.