Təbiət və bahar
قدم برون مگذار از حصار خاموشیکه خواب امن بود در دیار خاموشی
Qəzəl 6865قرار گیر به دارالقرار درویشیکه انقلاب ندارد دیار درویشی
Qəzəl 6866حضور فرش بود در جهان درویشیسر نیاز من و آستان درویشی
Qəzəl 6869ز عشق شد همه غم های بی شمار یکییکی هزار شد چون شود هزار یکی
Qəzəl 687می فارغ از جهان مکرر کند ترادر هر پیاله عالم دیگر کند ترا
Qəzəl 6870گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی
Qəzəl 6871ز ماه رنگ نبازد کتان بیرنگیشکستگی نبود در جهان بیرنگی
Qəzəl 6873زبان شکوه اگر همچو خار داشتمیهمیشه خرمن گل در کنار داشتمی
Qəzəl 6874تو قدر درد و غم جاودان چه می دانی؟حضور عافیت رایگان چه می دانی؟
Qəzəl 6876ز من مدار توقع سخن از انجمنیکه نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی
Qəzəl 6877چه خون که در جگر ماه و آفتاب کنیرخ لطیف چو گلرنگ از شراب کنی
Qəzəl 6881برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی
Qəzəl 6882صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟
Qəzəl 6885فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6889ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهایغافل مشو که در ته طاق شکستهای
Qəzəl 6891از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟
Qəzəl 6892طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
Qəzəl 6895از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای
Qəzəl 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Qəzəl 6897ای آن که دل به عمر سبکرو نهادهایدر رهگذار سیل میان را گشادهای
Qəzəl 6902بی پرده رو در آینه ما نکرده ایخود را چنان که هست تماشا نکرده ای
Qəzəl 6903دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ایچون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای
Qəzəl 6904ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ایحیران می چو دیده پیمانه مانده ای
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.