Qəzəl 6966

به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6971

مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6978

یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6986

در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6992

ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانه‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 700

روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 701

دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 702

دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 703

Başlandı yenə od nəfəsi burda baharın,Yüz rəngə çalan qönçələri pozdu qərarın.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 710

حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 711

پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 714

نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 718

پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 721

می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 726

از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 727

از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 728

از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 731

از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 733

از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 734

رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 742

دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه راسنگ است در بغل می پر زور شیشه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.