Təbiət və bahar
به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی
Qəzəl 6971مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی
Qəzəl 6978یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی
Qəzəl 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری
Qəzəl 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Qəzəl 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Qəzəl 701دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را
Qəzəl 702دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را
Qəzəl 703Başlandı yenə od nəfəsi burda baharın,Yüz rəngə çalan qönçələri pozdu qərarın.
Qəzəl 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را
Qəzəl 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را
Qəzəl 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را
Qəzəl 718پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را
Qəzəl 721می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا
Qəzəl 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Qəzəl 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Qəzəl 726از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا
Qəzəl 727از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Qəzəl 728از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Qəzəl 731از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا
Qəzəl 733از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را
Qəzəl 734رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را
Qəzəl 735طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
Qəzəl 742دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه راسنگ است در بغل می پر زور شیشه را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.