Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
O qədər heyran olub indi o dildar özünə,Baxsa da aynaya, o qalmış intizar özünə.
Qitə 274İki aləmdə bir iş var ki, bizlər qəmdən azadıq,Könül, əylən səhər vaxtı, iki aləmdən azadıq.
Qəzəl 396Əgər sən həmnişin olsan gözəllərlə, könül, bir dəmUnutma kim, gələr hicran dəmi, eyşin olar bərhəm.
Cami-Cəm, fəsil 67Ey belə özündən çox razı olan,Özgələr yanında alim sayılan,
Bize ol dilberün vefâsı gerekBize ol dilberün vefâsı gerekYine bu suffenün safâsı gerek
Qəzəl 161در جمله ذرات جهان لمعه حسنیستمن با تو بگویم، که ترا پرتو حس نیست
Qəzəl 147روشن است این و راست میگویدآن که «مه روی ماست» میگوید
Mələk yavrusuGözlərin ilahi ulduzlar kimi,Saçın qızıl günəş, üzün bəyaz Ay,
Qitə 104Ey könül, çox söylədim, aşiqliyə son qoy dəxi,Əl götür gəl şux gözəllərdən, sular tək az bulan.
YaraşmazNadanla əməl dostluğu insana yaraşmaz,Şəksiz necə ki, qarğa gülüstana yaraşmaz.
Qəzəl 11Eşqini könlüm mənim bir can kimi pünhan tutar,Bağrımı yandırma, onda can tək öz eşqin də var.
Rübailər, 30Gəldim evinə, gördüm o dövlət yoxdur,Könlüm diləyən bir adi sərvət yoxdur.
Məcnunun cavabıDedi Məcnuna bir nəfər huşyar:Leyl əfzəldi, söylə, ya ki nəhar?
Qəzəl 8مژده ای دل پیک جانان میرسدپیک جانان است و خندان میرسد
Əməl şərarəsiMəqsud yetişməksə əgər fəzlü kəmalə,Səy etməliyik elmə, dönərsək də hilalə.
Qəzəl 7مکن ای دوست ملامت من سودایی راکه تو روزی نکشیدی غم تنهایی را
Sirlər xəzinəsi, fəsil 25İstirahət çağında seyrə çıxdığı zaman,Rast gəldi saf ürəkli bir adama Süleyman,
Qəzəl 118ای صنم کز چشم کافر کیش بردی دین منبرخی سحرت که بستی چشم عالم بین من
TelefonBu gün telefona yazığım gəlib,Bir vaxt həmdəm olan indi yad olub.
İstiqbalımız lağlağdırİnanmam, söyləmə artıq ki, feyzabad olur aləm,Yağar imkani-rəhmət, baği-ədlü dad olur aləm,
İlk bahar və mənYenə yaşıl don geyinmiş çəmənlər gülür,Təbiətdən ilham alıb ötür qumrular,
İnanmaYalvarma, keçən deyiləm, inanmırsan, inanma,Mən ki and içən deyiləm, inanmırsan, inanma.
HeyrətBir sözün ovsununadüşdü başqa söz deyən.
ÇayNə bu yaşıl şamlar, nə ağcaqayınMeşə ətəyilə axan o çayın
Qələm varağı yandırarƏsilli qız gəlin gələr-gələr ocağı yandırar.Əsilsizin ki, əsli yox, bayır-bacağı yandırar.
Gözüm, səndə səda varGözüm, səndə səda var,İskəndərvar səda var
Səadətnamə, 7هدهدی را مگر ز طالع شومگذر افتاد بر خرابۀ بوم
GətirmişəmGecə-gündüz vird etdiyim, ay Bəsdi,Qəlbimnən qəlbinə tel gətirmişəm.
DönübdüA bimürvət, axı səndən ötəriAh çəkməkdən bağrım qana dönübdü.
SənDeyirəm bəs dostum, niyə düşübsən,Demə urcahsanmış bəd əsilə sən.