Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Məsud Əlioğluna*Qəm-qüssəyə qərq eləyib dostu, həmdəmi
Qəzəl 47صبا به شوق، در ایوان شهریار آمدکه خیز و سر به در از دخمه کن، بهار آمد
Səhəndə məktubSəhənd, sözlərindən odlar töküldü,Oxuduq şeirini göz yaşlarıyla.
Dilbarə, şəmsüz-zühadür şöleyi-rüsxarinizDilbəra, şəmsüz-zühadür şöleyi-rüxsariniz,Ayəti-Tahavü Yasin surəti-didariniz.
Möminlərə gərəkli………………………………………………………………
Sənətin məcnunuİlahi eşq ilə alışıb yandın,Qəlbin öz odundan gileyli oldu.
ÇadırlarSəksənib oyandım gecə tən yarı,Dağıdıb tökürdü aləmi külək.
Üçdən birəYenə bizim könlümüzdənbir səs gəlir,
NeyləyərdinGəlin qoyub getdiyiniQarı görsən neyləyərdin?
Neçədi - OlduQeysər**Fərşi-züumurun neçə nizamı,
Bir nisgilli elim qalırÖmrün günün cəfasından,Odum keçib,külüm qalıb…
Bir məktuba cavabSorma dəxi sorduğun əhvaldən,İştə, bəidəm bu gün iqbaldən.
Salam sənə el adındanAzərbaycan Demokrat*Partiyasının yaranmasının*
Sevincim, kədərimSevincim dünyaya sığmayır bəzən,Sanki sevincimə qərq olur aləm.
Allahu-ələmOlmuşdur Iran,Qaynar bir qazan.
Xeyli vardırXeyli vardır,bir sözün qoşa hecası kimi,
SirrÇoxu baxdı, ey mələk, qolumdakı yarayaÇox həkimlər yığışdı, aldı məni araya,
Əsl məqsədin bəyanıEy konul, sən ibrət gotur oz başına gələndən,Başqası da ibrət alsın bu yol ilə qoy səndən.
Gecə keçmiş yarıdanGecə keçmiş yarıdan gözüm yolda... yollarda,Bu qaranlıq gecədə nə gedən var, nə gələn.
Sevdayi-saçın, keçsə yüz il, sərdən üzülməzSevdayi-saçın, keçsə yüz il, sərdən üzülməz,Can riştəsi geysuyi-sitəmkərdən üzülməz,
SusunDedi-qodu yayanlara*Yürüyürük, yolumuz tikan, çala, dağ, dərə,
Ana, Mövlam mənə buta veribdiAğalar ağası, ağalar xası,Ana, Mövlam mənə buta veribdi.
– Söylə, ey ildırım, nə üçün sənin– Söylə, ey ildırım, nə üçün səninOddan, alovdandır bütün bədənin?
Sənəm, gəlTərifli gözəllər gəlhagəl oldu,Yaşıllı, zərbaflı, allı Sənəm, gəl!
Könlüm bahar istəyirKönlüm bahar istəyir...Doqquz aylıq həsrəti qəlbimdən silə bilsin.
Pərakəndə şeir 240گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کندفتنه ای هر دم ازان کنج دهن گل می کند
Rübai 223Ay üzlüm, gəmidə qorxu çəkən mən,Gəmitək çalxanıb, titrəyir bədən.
Qəzəl 300Mənimlə tərk edir kuyini yarın bir qəmər dərdi,Saman tək bir vücudumla aparram dağ qədər dərdi.
Cami-Cəm, fəsil 48Vaiz huriləri vəsf eyləyirdi,Yaxşı əməllərdən söz söyləyirdi:
Işkı odı dilberün bu başa çıharsaIşkı odı dilberün bu başa çıharsaOla aceb ol od ile başa çıharsa