Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Eşitdim mən ki, Məcnuni-diləfkar –Olunca mövti-Leyladən xəbərdar,
Mənim küçəmHüsü Hacıyev küçəsinə*ithaf edirəm.*
Quq-qulu-quQuq-qulu-qu! xoruz ötər,Bizə deyər, uyqu yetər.
Şeir 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Laçın dağlarındaSürücü, başına dönüm, asta sür,Qoy gözüm doyunca yollara baxım.
Qəsidə 23نه عاقل است که دارد در این سرایِ رحیلقصّیر عمرِ خود اندر امید هایِ طویل
Qəlbimə axdıGəl, o ala gözlərinə mən olum fəda,Söylə, hardan yaranmışdır səndə bu qayda,
Qəzəl 95مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیمخوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم
Külək - ot"Hökmdar küləyə, xalq ota bənzər. Külək hardan əssə, ot başını o tərəfə əyər".*Konfusi*
Ol pəri kim, bu cahanda hüsninin həmtası yoxOl pəri kim, bu cahanda hüsninin həmtası yox,Sərvi-rənanın xuraman qəddinin balası yox.
AyrıSəhər bülbülləri nə fəğan eylər,Düşərsə güzarı çəməndən ayrı.
Cavidin məzarıQəlbimizdə xəlvətiÇəkdik ahu-zarını,
CırtdanSəni nağıllardan tanıyıram mən,Silinib getmirsən təsəvvürümdən.
SevirəmSevirəmBənövşə tək
Tərcümeyi haldan parçaNə ağlamağa gücüm var,Nə gülməyə həvəsim,
Haraya qərəzƏrşin sütununda, mehrac evindəAdəmi yazdılar haraya qərəz?
Silahı qısa çıxıb…Vicdanlar cibə çöküb,Yeni möcüzə çıxıb…
KöçSəhər-səhər yaz çağı,Köçür oba yaylağa.
SənsizəmBağa girdim, qəlbim açılmadı,Çəmənə üz qoydum, ətir saçılmadı.
Bu dünyadaBiz görüşdük, uçdu çən də, duman da,Gözlərimdə dünya güldü bir anda.
Bulvar hara, məktəb hara(Yay tətilindən sonra məktəbə getməyə məcbur olanuxajor mütəəllimlərin naləsi)
Ən böyük gəmiNeft daşlarıyada salır
Gəldi baharElimin, yurdumun çox baharı var,Solmayan, al-yaşıl laləzarı var,
Söz yandı qələmin ucuyla həmənSöz yandı qələmin ucuyla həmən,Fitnənin əliylə soldu bağ, çəmən,
Bir qulamın günahıBir tacir qulamı ki, əzəldən talesizmiş,Sarayda xacə üçün dəyərsiz çalışardı.
SevdiyimYenə məni yanar-yanar odlara,Dağılmış ayrılıq saldı, sevdiyim!
Bir yarpağam... Axşam çağıBir yarpağam... Axşam çağıYerə düşdüm budaqdan.
Dağ seli və daşlar...Qışın soyuq nəfəsi buludda qara döndü,Gül-çiçəkdən ayrılıb dağlar çənə büründü.
Qəzəl 1215Xoş olar, kim öz ləbin qoysa ləbi-peymanəyə,Alnını kərpic kimi ya söykəsə meyxanəyə.
Qəzəl 227Qəlbimdəki bu dərdimi dərmanə satmaram,Sağlıq da üstəlik verələr canə, satmaram.