Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yarəb, tükəndi cəhl ilə səbrü qərarımız,Oldu ziyadə möhnəti-qəlbi-fikarımız.
Pərakəndə şeir 360به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسدگذشته ایم ز خود تا به دیگران چه رسد
Qitə 304دیده از کار جهان دربسته بهراه همت زین و آن دربسته به
Qəzəl 117پیداست حال مردم رند، آن چنان که هستخرم دلی که فاش کند هر نهان که هست
Qəzəl 349Qəmi-ləlin könüldə saxladım, sandım ki, candır bu,Şikəstə könlümə guya həyati-cavidandır bu.
Zülfün ile ser-geşte vü gözünle alîlemZülfün ile ser-geşte vü gözünle alîlemAttâr lebünden nola dilerse alîl em
Qəzəl 547دل آشفته دارم، چشم پر خونتنم عورست و جانم گنج قارون
Şol ləbi şirinə, yarəb, gər şəkər dersəm, nola?Şol ləbi şirinə, yarəb, gər şəkər dersəm, nola?Şol günəş təl’ətli ayə gər qəmər dersəm, nola?
Ey badi-səba, kuyi-həbibə güzər eyləEy badi-səba, kuyi-həbibə güzər eylə,Hali-dili-zarimi o şahə xəbər eylə.
Sökülən dan yeri qanla siləcək qan yeriniSökülən dan yeri qanla siləcək qan yerini,Tökülən qanmı sanırsan sökülən dan yerini?!
Ey gül, dağıtma sünbüli-zülfün üzarına!Ey gül, dağıtma sünbüli-zülfün üzarına!Ahəstə şanə çək ki, tökülsün kənarına.
Pərakəndə şeir 361مس وجود مرا درد کیمیا باشدطلای بی غش من درد بی دوا باشد
Qitə 326اگر معزی و جاحظ به روزگار منندیبه نظم و نثر همانا که پیشکار منندی
Qəzəl 125جز نقش تو در خیال ما نیستجز با غمت اتصال ما نیست
Qəzəl 359Olmaz fələk bərabəri ol bargahının,Ay göydə bircə zərrəsidir gərdi-rahının.
Cân meyli ho var idi tapuna haber ileCân meyli ho var idi tapuna haber ileBiri bege irişdi çü gördük basar ile
Qəzəl 552بجان آمد ز هجران جان مسکین«اغثنی یاغیاث المستغیثین »
Ümmana girən eşq ilə, dürdanəyə uğrarÜmmana girən eşq ilə, dürdanəyə uğrar,Şükrana verən canını, cananəyə uğrar.
İstəyir şəhrdən ol dilbəri-məhparə gedəİstəyir şəhrdən ol dilbəri-məhparə gedə,Günümü hicrdə zülfü tək edib qarə gedə.
Döndərir bayrama sanki yasınıDöndərir bayrama sanki yasınıGecə açdıqca siyah çadrasını.
Ta ki yetdi ləbi-ləlinə nigarın meyi-nabTa ki yetdi ləbi-ləlinə nigarın meyi-nab,Rəngidən bağrını qan eylədi cam içrə şərab.
Pərakəndə şeir 370به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود
Qitə 343گر از غم خلاصی طلب کردمیهم از نای نوشی سبب کردمی
Qəzəl 131عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیستبیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست
Qəzəl 378Nə xəta çıxmış əlimdən, salmısan gözdən məni,Mehrini əğyarə saldın, böylə bilməzdim səni.
Zülfin tağıdup her gice pür çîn ider ol yârZülfin tağıdup her gice pür çîn ider ol yârYa'nî ki cânum ışkını perçîn ider ol yâr
Qəzəl 570پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگوهرچه میگویی بجز از طلعت خورشید مگو
Var bu cahandan özgə bizim bir cahanımızVar bu cahandan özgə bizim bir cahanımız,Surət bu aləm oldu bizə, ol məkanımız.
Sənsiz, ey ruhi-rəvan, təndə təvanım yox idiSənsiz, ey ruhi-rəvan, təndə təvanım yox idi,Təni-zarımda təvan, cismdə canım yox idi.
Öz aramızdaBir qoşma söyləyim, onuKimsə yozmaya, yozmaya,