Məhəmməd Füzuli · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gizli dərdim necə olmaz bu qədər qəmlə əyan,Bu sükutun özü hali-dilimi etdi bəyan.
Qəzəl 18Xaki-dərini sürməyi-çeşmü bəsər etdik,Biz başqa gözəldən dəxi qəti-nəzər etdik.
Qəzəl 21Şərh etsəm eşqini, tutar heyrət zəbanımı,Izhar edim necə sənə sirri-nəhanımı?
Qəzəl 24Ey könül qanı, sevgi onun kuyində məni rüsvay etdi,Bir paltar geydir ki, orada məni kimsə tanımasın.
Qəzəl 33Dünyaya gəlmişik, qəm ilə həmdəm olmuşuq,Qəm aşinası dəhrdə biz hər dəm olmuşuq.
Qəzəl 39Salmasaydı bəndə gər ol türreyi-pürxəm məni,Saxlaya bilməzdi yüz zəncir ilə aləm məni.
Qəzəl 41Möhnət odilə şəm misal od tutub tənim,Sədparə etdi qəlbimi dərdü ələm mənim.
Qəzəl 49Xali vardır, söyləyir, kim gördü ruyi-alini,Çəkmədim mən qaşlarından göz, görüm ta xalini.
Qəzəl 58Gülzari-kuyin içrə rəqibin səfası var,Ruyin görən bir aşiqə yüz min cəfası var.
Qəzəl 66Ey könül, hicran qəmindən bir əlamət qalmamış,Şad ol, artıq köhnə qəm-qüssə, məlamət qalmamış.
Qəzəl 69Sərvdə qəddin qədər yoxdur gözəllik, ey pəri,Leyk o sabit dayanmış, sən gəzərsən hər yeri.
Qəzəl 80Gəldi gül gülzarə, ömründə ona kam olmadı,Yüz tikan gördü yanında, canı aram olmadı.
Qəzəl 106İki hörük arasında üzün qiyamət edər,İki gecə arasında günəş iqamət edər.
Qəzəl 111Mənim könlüm sənin eşqinlə aşinadır, bil!Ayırmaq dostu dostundan dözülməz bir cəfadır, bil!
Qəzəl 117Əgər rüsvayəm aləmdə, ona olmuş fəğan bais,Fəğanə suzişi dil, suzişi-qəlbə fəğan bais.
Qəzəl 132Qətlimə xəncərlə qəsd etdi o türki-tündxu,Odlanırdım mən ətəşdən, mərhəmətlə verdi su.
Qəzəl 147Şəbi –hicran xəyalın etdi xəlvətxanəmi rövşən,Xəyalın şəmi dildə yüz çırağa oldu pərtövzən.
Qəzəl 151Şövqi-ləlin könlümü hər ləhzə pürxun eyləyər,Surəti-halım ürək qanı digərgün eyləyər.
Qəzəl 156Qalmadı qəlbimdə bir insanla söhbətçün həvəs,Məncə, bu dövranda bir həmsöhbət axtarmaq əbəs.
Qəzəl 166Öldürür şadlıq məni təndən əgər peykan çıxa,Bəlkə bu peykan ilə birgə bədəndən can çıxa,
Qəzəl 167Sərv boylum sayə salsa başıma gər bir kərə,Saxlaram daim başımda, qoymaram düşsün yerə.
Qəzəl 175Lütf edir bəzən mənə, bəzən edir cövrü cəfa,Şuxluğu ol mahin hər dəm eyləyir bir iqtiza.
Qəzəl 176Səba yeli o gülümdən neçün xəbər verməz?Olub təsəlli, yanan könlümə əsər verməz.
Qəzəl 178Dərdini sinəmdə könlüm eylə bil can bəsləyir,Ol səbəbdəndir onu zövq ilə hər an bəsləyir.
Qəzəl 192Təkcə canım deyil, eşqində onun yarəsi var,Qəlbimin də ciyərim tək o qədər parəsi var.
Qəzəl 195Nədəndir halimə rəhmin sənin, ey məhliqa, gəlmir?Nə bütsən ki, sənin daş qəlbinə rəhmi-xuda gəlmir?
Qəzəl 209Könül ağlar göz ilə bax o günəş rüxsarə,Islanan pərdəsinə gözlərimin et çarə.
Qəzəl 217Gördükdə səni çəkdi xəcalət güli-xəndan,Guya ki, öz gəlməyinə oldu peşiman.
Qəzəl 224Qəhr edər yarım, ona gər mahi-taban söyləyəm,Məndən ikrah eyləyər, sərvi-xuraman söyləyəm.
Qəzəl 226Aləmi gəzməyimizdən bizə yar idi qərəz,Çəməni seyr eləməkdənsə, şikar idi qərəz.