Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yürü, yetir mənə, ey simi-əşk, bidad et,Gər aqçan ilə alınmış qul isəm, azad et!
Bəhri-eşqə düşdün, ey dil, zövqi-dünyani unut!Bəhri-eşqə düşdün, ey dil, zövqi-dünyani unut!Baliğ oldun, gəl rəhimdən içdiyin qani unut!
Şö’leyi-şəm’i-rüxün əğyarə bəzməfruz olurŞö’leyi-şəm’i-rüxün əğyarə bəzməfruz olur,Ah kim, yetgəc bana bir bərqi-aləmsuz olur.
Ah eylədiyim sərvi-xuramanın üçündürAh eylədiyim sərvi-xuramanın üçündür,Qan ağladığım qönçeyi-xəndanın üçündür.
Girib meyxanəyə, müğ məşrəbilə kim ki, xu eylərGirib meyxanəyə, müğ məşrəbilə kim ki, xu eylər,Olub mö’min, behişti, kafərəm, gər arizu eylər.
Şəfayi-vəsl qədrin hicr ilə bimar olandan sorŞəfayi-vəsl qədrin hicr ilə bimar olandan sor,Zülali-zövq şövqün təşneyi-didar olandan sor.
Buldu kuyindən dəva dərdi-dili-bimarımızBuldu kuyindən dəva dərdi-dili-bimarımız,Sən ağasan, biz quluz, kuyindədir timarımız.
Göz yaşımdan suzi-pünhanım edər arif qiyasGöz yaşımdan suzi-pünhanım edər arif qiyas,Necə kim, tə’siri-əncümdən degil əxtərşünas.
Bəxil qılmasa cəm’ etdiyi dirəm sərfin suznak iləBəxil qılmasa cəm’ etdiyi dirəm sərfin,Nihali-məqsədi sərsəbz olub səmər verməz.
Ey ki, əndişeyi-mal ilə sərasimə olubEy ki, əndişeyi-mal ilə sərasimə olub,Dünü gün dəhrdə aşüftə keçər əhvalın.
Ey qaziyi-xücəstəliqa kim, həq eyləmişEy qaziyi-xücəstəliqa kim, həq eyləmişSahibsəriri-məsnədi-hökmi-qəza səni!
Oldur ğəzəl ki, feyzi onun am olub müdamOldur ğəzəl ki, feyzi onun am olub müdam,Arayişi-məcalisi-əhli-qəbul ola.
Sərfi-nəqdi-ömr edib mən kəsbi-irfan etmişəmSərfi-nəqdi-ömr edib mən kəsbi-irfan etmişəm,Əhli-dünya həm kəmali-cəhl ilə təhsili-mal.
Ey xəta ləfzilə Qur anın şükuhin sındıranEy xəta ləfzilə Qur’anın şükuhin sındıran,Mö’cüzi-ayati-Qur’andan həzər qılmazmısan?
Ey vəziri-mülkpərvər kim, nizami-mülk üçünEy vəziri-mülkpərvər kim, nizami-mülk üçün,İntixab etmiş cəmi’i-xəlqdən sultan səni.
Ey gözəl, zatın məarif birlə rəngin edə görEy gözəl, zatın məarif birlə rəngin edə gör,Xətti-mişkin, pərdeyi-rüxsari-gülgun olmadan.
Yaxamı pəncəyi-təxvifi-rəhi-şər' tutarYaxamı pəncəyi-təxvifi-rəhi-şər’ tutar,Daməni-mə’rifəti-əhli-riyasət tutsam.
Ol səbəbdən farsi ləfzilə çoxdur şe'r kimOl səbəbdən farsi ləfzilə çoxdur şe’r kim,Nəzmi-nazik türk ləfzilə ikən düşvar olur.
Mənəm ki, qafiləsalari-karivani-qəməmMənəm ki, qafiləsalari-karivani-qəməm,Müsafiri-rəhi-səhrayi-möhnətü sitəməm.
Fəsli-ibtilayi-İsa əleyhissəlamTəriqi-məhəbbət sabitqədəmlərinin və sərapərdeyi-möhnət məhrəmlərininbiri İsayi-mücərrəddir ki, suzənvar əsbabi-dünyadan keçüb sərrişteyi-fəna
Bu, sərdəftəri-ənbiyanın kitabi övsafından bir vərəqdir və sərvəri-əsfiyanın gülzari-lətafətindən bir təbəqdirEy padşəhi-səriri-lövlak,Məqsudi-vücudi-xakü əflak!
Bu, bir təriq ilə kəsri-nəfsdir və müqəddimeyi-mədhi-padişahi-əsrdirSaqi, nə idi bu cami-gülgunKim, eylədi halımı digərgun?
Bu, səbəbi-nəzmi-kitabdır və baisi-irtikabi-əzabdırSaqi, tut əlim ki, xəstəhaləm!Qəm rəhgüzərində payimaləm.
Bu, bünyadi-binayi-bəladır və müqəddimeyi-ələmi-ibtiladırMəktəbdə onunla oldu həmdəmBir neçə mələkmisal qız həm.
Bu, Məcnun atasının vaqifi-hal olduğudur və onu biyabani-möhnətdə bulduğudurGəncinəgüşayi-gəncgöftarOlmuş bu əda ilə gühərbar:
Bu, Leylinin bahar əyyami seyri-gülzar etdigidir və gülzarda muradına yetdigidirBir gün ki, bahari-aləmarayZövq əhlinə oldu rahətəfzay,
Bu, Leylinin əbr ilə izhari-niyazıdır və eşq babında kəşfi-razıdırƏbr ilə təkəllüm etdi ağaz:"K'ey ahim ilə həmişə həmraz!
Bu, Məcnunun Növfəl ilə dərdi-dil ədasıdır və şərhi-təfsili-macərasıdırMəcnun dedi: "Ey yeganeyi-əhd!Tədbirimə çoxlar etdilər cəhd,
Bu, Məcnunun zəncirə özün müqəyyəd etdigidir və bəhanə ilə Leyli tərəfinə getdigidirBir gün səhər ol mücaviri-dəşt,Eylərdi güruhi-vəhşlə gəşt.
Bu, Məcnunun zəncirə şərhi-qəmidir və bəyani-silsileyi-ələmidirOl silsiləyə olub həmavaz,Ağlardı ki, "Ey, mənimlə həmraz!