Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qəm odu ciyərin suyunu aldı,Ciyərim yandıqca səbrim azaldı.
Rübai 83Alçaq adamların tənəsn hər an,Ağırdır fələyin zülmündən, inan.
Rübai 92Heç oldu varlığım, heç oldu həyat,Bu ev də, bu fərş də heç oldu, heyhat!
Rübai 96Xaqani nə etsin, çəkməsin dərd, qəm?Onun ələminə vaqifdir aləm.
Rübai 102Fələk bu taleyi düzəltsə əgər,İtən ürəyimdən gətirsə xəbər.
Rübai 106خواهی شرفت هر دمی اعلا باشدباشد طلب فروتنی تا باشد
Rübai 125Alçaq adamlarla doludur cahan,Mümkünmü yaransın müqəddəs insan?
Rübai 131Ömrümün bağında becərildi qəm,Qalmadı nə sərvim, nə də ki, laləm.
Rübai 144Dün gecə ləbini dişlədim, canan,Ondan isitməyə düşdü bu gün can.
Rübai 154Aşiqin siması saralmalıdır,Arabir üzünü tər almalıdır.
Rübai 159Gecənin zülmətin qovmuşdur səhər,Tez ol, dur, şərab ver, sevimli dilbər!
Rübai 172Odlara salma bu yazıq bədəni,Həyamı aparıb, xar etmə məni.
Rübai 175Ey hüsnü şəhərdə şöhrətli canan,Min aşiq vəslini arzular hər an.
Rübai 177Tüstün öz bacandan çıxacaq bir gün,Quşun yuvasından ucacaq bir gün.
Rübai 190Buğdayı sifətin behiştə bənzər,Aşiqlər Adəmtək dövrəndə gəzər.
Rübai 195Qaç paxıl, yalançı adamlardan sən,Qaç südə su qatan hər hiyləgərdən.
Rübai 218Biz ki,mədrəsədə qələt dərs aldıq,Mənaya çatmayıb, ləfzdə qaldıq.
Rübai 222Şer səmasının günəşiyəm mən,Üstünəm əsrimin şairlərindən.
Rübai 229Günahım olmadan üzr istədim mən,Yüz dəfə əfvimi dilədim səndən.
Rübai 236Günəşsən, mən səni sevən nilufər,Canım göz yaşımda qərq olub yeksər.
Rübai 242Yatanda yuxumdan çıxmır xəyalın,Oyandım, fikrimdə gəzir vüsalın.
Rübai 256Xaqani, tükənməz zülmü fələyin,Gör, necə olmuşdur əhvalın sənin:
Rübai 269Məclis al şərabla tez işıqlanar,Badəylə göz gülər, üz işıqlanar.
Rübai 279Xaqani, bu bəla yurdunu at, get,Bu qəm ocağını söndürüb, şad get.
Rübai 292Dedin ki, olaram mən sənə kömək,Səbr elə, darıxma, dərdə dözərək.
Rübai 307Ürəyim yüz para olmuş qəmindən,Şadlığa, fərəhə həsrət qaldım mən.
Rübai 312Eşqində olmuşam zarü-pərişan,Eşqinin oduna yanmışam hər an.
Rübai 313Xaqani, hümmətlə yaşasan əgər,Olmazsan mənsəbə, qızıla nökər.
Rübai 321O vaxt ki, cavandım, odluydu ürək,Mən də fədakardım bir pərvanətək.
Rübai 326Sən haman daşqəlbli gözəlsən, canan!Əzəlkindən artiq şirinzəbansan.