Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Zaman başa vuranda Sənainin dövrünü,Asimandan mənim tək bir söz yayan doğuldu.
Qitə 109Qorxum budur, aləmə düşər səs,Qəlbim sənə paybənd olarsa.
Qitə 120Cəfadır, etmə mənə sən bele xitab soyuq,Nə vəqtədək verəcəksən mənə cavab soyuq?
Qitə 125Xaqani, dövlətin ağacındakı,Şaxədən bar dərib yeməyə dəyməz.
Qitə 128O böyük xaqandır mənim pənahım,Xaqani haqq qalmış daima ondan.
Qitə 159Kim əldə böyüksə, adlanar imam,Kim ürək çalarsa, ovçu adlanar.
Qitə 164Sən yaxşı adamsan, Xaqani, ancaq,Sənə pislik edir naəhl adamlar.
Qitə 179Xaqani! Zəmanə pis zəmanədir,Pislərin yaxşılıq gəlməz əlindən.
Qitə 190Bu dünya bənzəyir bir peymanəyə,Doldusa, yəqin ki, boşalacaqdır.
Qitə 212Xaqani, filosof başlamış cədəl,Ki, niyə sözümə qoymursan məhəl.
Qitə 282Bu dünyanın sərvəriyəm, təbim mənim rəvandır,Cənnətin dörd bulağı da axır təbimdən yeksər.
Qitə 298Fələki doğmuşdu sehrimdən mənim,Olmuşdu göylərin sirrinə agah.
Qitə 330Zəmanə əhlindən göstər, o kimdirKi, onu vəfalı hesab edirsən?
Ərəbcə şeir 3Qulam xəlifələrin məsləhətçisi olana,Böyük imam kimi xidmətim rəvadır ona.
Ərəbcə şeir 4Xızır Bağdad çeşməsindən su içib,Həm də Musa nuru Bağdaddan keçib.
Ərəbcə şeir 8Başçıları razı salıb, xalqın dadına çatan,Qoruyacaq bütün xalqı ən dəhşətli bəladan.
Qəzəl 2Qəlbi yanan aşiqə xislətin etməz vəfa,Çünki, sənin xislətin Öyrəşib etsin cəfa.
Qəzəl 21Qaçsan, fələk arxanca, bil, kaman çəkir,Dünya xarablaşır, hamı ondan aman çəkir.
Qəzəl 22Əzəl gündən bu dünyada olmamışdır əhli-vəfa,Görünməmiş öz əhdinə sadiq olan bir aşina.
Qəzəl 27Zəmanədə qalmamışdır vəfadan bir əlamət,Bu dünyada nə dost qalmış, nə dostlarda sədaqət.
Qəzəl 31Nə afət olmusan, ən xırda dərdin hicrandır,Nə dürrsən ki, onun az bahası bir candır!
Qəzəl 34Tellərini dağıtma, yarım, bizə ziyandır,Qəmgin-qəmgin oturma, dünya qopar, amandır!
Qəzəl 38Fitnə ayaq üstə ikən oturmaqda yox etibar,Məhəbbətin bayrağı da öz yerində tutmuş qərar.
Qəzəl 43Müşk səpir aləmə sübhün əli novbahar,Hər daşa zinət verir jalə ilə ruzigar.
Qəzəl 78Könüldə aşiyan etmiş xəyalın,Verib can, istərəm bəzmi-vüsalın.
Qəzəl 88Eşqin ilə, dilbərim, bax, əql sərgərdan qalıb,Görcəyin gül çöhrəni, can gözləri heyran qalıb.
Qəzəl 121Könlüm çıxıb gedibdir, bilməm nə cür bəla var,Mən ki, əziz tutardım, bəs bunda nə qəza var?
Qəzəl 149Eşqinin sədası cahana düşdü,Hər səni sevən kəs ziyana düşdü.
Qəzəl 151Hüsn rikabında, bax, şəmsü qəmər getmədə,Ləblərin ardınca da şəhdü şəkər getmədə.
Qəzəl 157زین وجودت به جان خلاص دهندبازت از نو وجود خاص دهند