Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Kufəli bir gözəl kor bir əcəmlə,Oturub eşqdən edirdi söhbət.
Qitə 48Mən dərya könüllü Xaqaniyəm ki,Buludum Günəştək ildırım çaxar.
Qitə 59میر چون هفت بیت من خوانده استده شتر بارگیر فرموده است
Qitə 84Mən ki Xaqaniyəm, iki cahandan,Nə yaxşı, nə yaman bir şey istəməm,
Qitə 96Əgər sən bilməsən, Ütarid bilir yəqin,Mən kiməm, qələmimdə nə kimi bir qüvvət var.
Qitə 118Ərəb uşağı tək hər əcəm yenə.Qulağı halqalı qul olmuş sənə.
Qitə 146Dəvatımın üzü sadə, içi dərin dəryadır,Qara suyu nəhəngiylə əcəb ona oxşayır.
Qitə 162Pis adamlardan həmişə eylə, Xaqani, həzər!Etməsən, pislər səni dinsizliyə vadar edər!
Qitə 178Rəşidim ölən zaman ona belə söylədim:Ürəyində nə arzun varsa istə, müxtəsər.
Qitə 180Yolunda nə əzab çəkərsəm, xoşdur,Səndən ümidimi kəsməmişəm mən.
Qitə 184Ey Xaqani, nalə etmə belə ürək dərdindən,Kim görmüşdür nalə ilə şəfa tapsın dərdü qəm?
Qitə 188Ey Xaqani, könül vermə gücü artan dostuna,Düşməndən də zərər görsən, qüssələnmə-heç zaman.
Qitə 189Vəhid üçün darıxırdım, hicran məni əzirdi,Görüşünə can atdımsa, baş tutmadı heç zaman.
Qitə 214Bu bəndən Xaqani üzr istər səndən,Üzrünü qəbul et sən də, ey xuda!
Qitə 262O qarayanızdır, mən ağ saçlıyam.Belə qaldırırıq fərqi aradan:
Qitə 323Bu dünyada mərdlik, sədaqət hanı?Gül bitirməz bu fələyin güldanı.
Qitə 335Böyük şair mənəm, məna süfrəsi də mənimkidir;Ünsüri də, Rudəki də artığımla dolanarlar.
Qitə 337Ey ədalət bağçası Bagdad, əhsən, mərhəba,Dövrənə dövr eyləyir səyyarələr, çərxi-fələk.
Ərəbcə şeir 1Rübab inlədi, sordum: nədir bu ahü fəğan?Sənin də bağrına hicran qəmi salıb dövran?
Qəzəl 6Bizi öz şirin dilinlə ələ al, əzizlə, canan!Quru bir salamla bəxş et neçə xəstə qəlbə dərman.
Qəzəl 20Bu dünyanın zatında, bax, heç insafdan yoxdur əsər,Rahatlıqçün, səadətçün yaranmayıb sanki bəşər.
Qəzəl 28Zəmanənin əlindən kimsə aman tapmadı,İnsan oğlu dünyada xoş bir zaman tapmadı.
Qəzəl 72Aşiqlik dünyasına qədəm qoymayan insan,Ürəyinə gözündən axıtmamışdır al qan.
Qəzəl 73Sənin eşqin xırda-xırda nəfəsimi kəsdi, yar!Öz ahımla öz sinəmdə açdı dərin yaralar.
Qəzəl 198Tilsiminə düşmüşəm mən qəzanın, yaxşı bax!Nə sovrulan tozum var, nə əsir olmuş torpaq.
Qəzəl 210Dodağım saxsı, üzüm torpağa dönmüş, canım,Daş olub; odlu sudur, saxsı kasa dərmanım.
Qəzəl 215Göylər dolandı, mən işə səmanı tapmadım,Dövran cətinlik ilə doldu, mən asanı tapmadım.
Qəzəl 217Vardır şikayətim bu bətər ruzigardən,Etdi yaman xəcil məni o qəmküsardən.
Qəzəl 222Nə vaxtadək sitəm çəkəcəyəm mən?Gölgə kimi qaçacağam özümdən?
Qəzəl 258Gəl, ürəkdə hər nə varsa, göstərək,Yaxşı insanlar yolunda baş verək.