Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Akademik, memar Mikayıl Hüseynova*ithaf edirəm*
Ol pəripeykər mənə yar olmadı, heyf oldu heyfOl pəripeykər mənə yar olmadı, heyf oldu heyf,Aldı könlümü vəfadar olmadı, heyf oldu heyf,
Fikrət Əmirovun xatirəsinəSən sənət zirvəsiniFəth eləyən qartaldın.
Mən bir heykəl istəyirəmMən bir heykəl istəyirəm xalis qızıldan,Himalayın zirvəsində göyə ucalsın.
Mən anayamOğul deyib mən sinəmi dağlaram,Ağ başıma qara yaylıq bağlaram,
Səsim səsinə öyrəşib...Sənsiz məndə dözüm yoxdur,Səndən özgə kəsim yoxdur,
Qəzəl 782Göz yaşım ilə dönübdür qara torpaq çəmənə,Qürbət eldən köç edib gəldi xəyalım vətənə.
Rübai 88Mən sənə aşiqəm, ay üzlü nigar,Saldın can quşumu toruna, ey yar.
Qəzəl 25Gəl alma qəlbimi məndən, nəsibim qəm olar, canan!Zəifdirsə vücudum, bil, ağırdır möhnətim dağdan.
Qəzəl 874دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالاییکه دارد چون کمر بستی و همچون زلف لالایی
ZülmBu zülm doğrudan da, nə yerə sığışar, nə göyə.Əhvalat belədir:
Dünyâda er varlığı dildâr imişDünyâda er varlığı dildâr imişAyş u işret revnakı dîdâr imiş
Şərəfnamə, fəsil 17Dur, saqi, şərab ver ki, sərxoş olum!Noğul ver, şərabla bir az xoş olum!
Bahar çiçəkləriSəd şükr bahar oldu, ötüb fəsli zimistan,Şuralar ilə ziynət alır səhni-gülüstan.
Qəzəl 14شراب آتشین آمد ز دست ساقی جانهابنوش این جام آتش را، «توکلنا علی المولا»
Qəzəl 211تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن
Töhfeyi-Sami, bölmə 222از آدمی زاده های یزد است وجوانی پاکیزه رای و متقی، با وجود آنک علم حساب را نیکو میداند از غایت سلامت نفس اصلا در مهمات دیوانی دخل نکرده و باندک زراعتی که دارد اوقات میگذراند و گاهی بشعر مشغولی مینماید بیانی تخلص میکند این رباعی از اوست:ز اندازه برون بی سر و سامانی من
Rübai 134تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی
Bir də görsəm, göz açıb, gər ol güli-rəna yüzünBir də görsəm, göz açıb, gər ol güli-rəna yüzün,Görmək istərsəm, gözüm çıxsın əgər dünya yüzün.
Allahım!..Tankla mərmiylə, topla doğrandı,Parçalandı silahsız insanlar!
Qəsidə 33کسی که قصد سر زلف آن نگار کندچو زلف او دل خود زار و بی قرار کند
Hardadır?Öyrənin, ey durnalar, təbrizli yarım hardadır,Ellərin istəklisi, gülüzlü yarım hardadır?
Sənin gözəlliyin, ey gül, bütün məlahətdirSənin gözəlliyin, ey gül, bütün məlahətdir,Bu hüsn səndə ikən ən böyük səadətdir.
Unudulmuş parçalarBağrımı qan eyləmiş ay üzlü bir gül yanaq,Mən ölməsəm, vüsalı nəsibim olmayacaq.
Rübailər, 185Yer verməz ürək gözdə sənə, xar olasan,Qəlbində də qoymaz ki, gülüm, zar olasan.
Rübai 18آنم که نهفته های و هویی دارمبا پای شکسته جست و جویی دارم
Qəzəl 83تا سر کار تو با خانۀ خمار افتادراز سر بستۀ ما بر سر بازار افتاد
Bakılılar deyirlər ki, ("Şamaxlılar kimi işsiz, kifayəsiz deyiliz")Şamaxlılar kimi işsiz, kifayətsiz deyilizKi, tel vuraq dumaya biz ana lisanı üçün;
Rübai 28چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت
Kimya tələsirYay səhərinin xəfif, sərin küləyi tük süpürgə kimi, həyətə çəkilirdi. Balkonun qabağında yatışanlar şirin yuxuda idi.Sol tərəfdəki ağ, bəzəkli uşaq çarpayısının toru cırıldadı, üstündəki liftik adyal tərpəndi, səkkizyaşlı Kimya dik qalxıb oturdu. Əvvəlcə üzünə tökülən saçlarını kənar elədi, gözlərini silib həyətə, işıqlanan üfüqə baxdı, sonra yerindən sıçrayıb anasını oyatdı.