Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Şanlı gördükcə məni sanki edir qövr fələk,Min kələk çidə edir başıma filfövr fələk.
Yas məsələsiAilə möhkəm olmalıdır. Cəmiyyətin ilk isti, səmimi ocağı, mən deyərdim, müqəddəs ocağı ailədir. Ailəsini sevməyən heç kəsi sevə bilməz. Ailəsində xoşbəxt olmayan heç yerdə xoşbəxt ola bilməz!Buna görə də mən həmişə ailə həyatına diqqətli, ehtiyatlı, həssas olmuşam. Duyduğum ixtilafları dərhal yerindəcə söndürmüşəm. Atalar demiş, alov üstünə nöyüt yox, su səpmişəm.
Ömrün pərişan günləriAçılıb gülsün, əzizim, hər çəmən, hər laləzar,Solmasın, yavrum, a Leyla, novbaharın gülləri
Palıd, səni kim yıxdı?Ucalmağa göyün dayaz,Dərinliyə yerin dayaz.
Ləbin şərabından məst olan aşiqLəbin şərabından məst olan aşiq,İnanma, sağərü səhbayə baxar.
Gözümdən yaş axar, qar qızÇadırlarda donan qızlardı qar qız, yoxsa sən qar qız?Gəl etmə haqqı inkar qız,
Sevirdim xurmayı hörükləriniSevirdim xurmayı hörüklərini,Deyirdim gəlməsin bir tel zavala.
Pənahi Makulunun dəfnindəQaldırdıq biz onu günorta üstü,bizim yazıçılar ittifaqından.
Aşiği kim, girdi hicründən fəna toprağinəAşiği kim, girdi hicründən fəna toprağinə,Bir məzari üstünə dəgməzmidi varmağinə?
Dördüncü pərdəVaqe olur İ b n-S ə l a m ı n evində. Evin bir tərəfi küçədir; M ə c n u n Z e y d ilə küçədə durublar. Otaqda toy məclisidir.Musiqidən sonra pərdə qalxır.
Mənim yolumda yektalər gərəkdirMənim yolumda yektalər gərəkdir,Dini, imanı yəğmalar gərəkdir.
Bu millət ölməyi bacarır hələŞərə meydan açan bir söz üstündə,Könlü şüşələnmiş bir qız üstündə,
Türki qəzəl 11Rəhm qıl Saibə, saqi, mey ilə tut əliniNeçə içsin qanını bu ürəyi qan olmuş?
Rübai 203Ey könül, o şuxdan olmaz sənə yar,Onun sevgisinə yoxdur etibar.
Qəzəl 312گر کسی در عشق آهی میکندتا نپنداری گناهی میکند
Qitə 38O tifli-sadədilin səhfeyi-cəmalı kimi,Lətifü sadə yaranmışdır ondakı əhval.
AmmalarBu saat bir çox yerlərdən xəbər gəlir və bunların da görürsən biri “Amma”ilə qoyur, biri “Lakin” ilə qurtarır. Biri “fəqət” ilə qurtarır, biri “ancaq” ilə qurtarır və habelə. Bunlar bizim yazımızda olmasaydı, işlərimiz çox əla surətdə keçərdi.Hər gün qəzalarımızdan bir xoş xəbər eşidirsən. Amma axırda görürsən ki, bu xoş xəbərin quyruğunda ya bir “Amma” var, ya “Fəqət” və ya yuxarıda yazdıqlarımızdan biri.
Gönül niçe niçe iy şâh-ı men yana sensüzGönül niçe niçe iy şâh-ı men yana sensüzİremeye cânına vara odına sensüz
Xosrov və Şirin, fəsil 42Ürəyi Şirindən incik gedirdi,Küsüb Rum elinə səfər edirdi.
Rübai 25گر کافر و مؤمنم،که بر دین توامگر نیک و بدم، بنده مسکین توام
AndAtabəy bir ay beş gün Canpolad kəndində vaxt keçirdikdən sonra payız yağışları sakit olmuşdu. Atabəy bir axşam yenə də aranlılardan məktub aldı.Məktubda yenə də aranlılar Atabəyin Həmədana qayıtmasını və Arana hakim göndərməsini, nahaq qanların tökülməsinə imkan verilməməsini təklif edirdilər. Gözəl bu təklifdən sevindi. O, Atabəyin aranlılara qarşı müharibə açmayacağına inandı.
Qəzəl 99چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد
Töhfeyi-Sami, bölmə 70اسکو دهی است از نواحی تبریز و میر مذکور با سه برادر که ذکر ایشان بعد از این در سلک تحریر درمیآید در خدمت حضرت صاحبقرانی ترقی کلی کردند چنانکه در نوروز و عیدین که خلایق بپای بوس میآمدند شاهزاده ها و امرای بزرگ و سایر سادات پای آنحضرت را بوسه میکردند ایشان دست آنحضرت را بوسه میکردند اما چون روستائی و کم تجربه بودند خاطر جمیع ارکان دولت و اعیان حضرت را از خود آزرده ساختند، بلکه آن حضرت نیز از ایشان به تنگ آمده حکم فرمودند که در اسکو بوده من بعد روی باردوی همایون نفرمایند . گویند که این بیت در باب ایشان گفته بودند :روستائی اگر ولی بودی
Qəsidə 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Hekayət (Mülki-Şirvanda bir haputlu nam)Mülki-Şirvanda bir haputlu namVardı bir qəryə, xəlqi xeyli əvam.
KötükAzmıdır yurdumda canlı kötüklər?!Satqınlar ulusu hər zaman satır.
Rübai 83خورشید رخت شبی که وصل آرایدبا پرتو او ستاره پیدا ناید
Bu gecəGəlmədin məclisimə, sevgili canan, bu gecə,Can evimdən elə bildim ki, köçüb can, bu gecə.
Sanma cahanda əhli-vəfa məhliqaləriSanma cahanda əhli-vəfa məhliqaləri,Bietibar olurmuş hamı, yox vəfaləri!
Şair və qadınDramatik poemaŞəxslər