Ghazal 1622

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1624

دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1626

پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1629

باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشتنتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1630

از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشتآفرین باد به پروانه که مردانه گذشت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1640

پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفتبرق در خرمنم از شعله آواز گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1642

لب لعل تو ز خون دل من جام گرفتسرو قد تو ز آغوش من اندام گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1645

که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1646

بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1653

اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1656

عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداستصفای هر چمن از روی باغبان پیداست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1662

غبار هستی ما پرده دار سیلاب استکتان طاقت ما شیر مست مهتاب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1663

ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1664

خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1670

نهال شمع ز سبزی ازان برومندستکه دایم از پر پروانه برگ پیوندست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1671

بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1673

ز بس که واله و حیران و بیقرار خودستگرفته آینه بر کف در انتظار خودست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1675

درین دو هفته که زاینده رود سرشارستپلی است آن طرف آب، هر که هشیارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1680

به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1685

ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1688

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1690

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1693

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1694

تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.