Qasim Anvar
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گفت با شمع آتش سوزان برازکای به طول و عرض خود وامانده باز
Ghazal 44سخنی می رود بوجه صوابهمه قشرند و دوست لب لباب
Rubai 44از لذت عاشقی چومسرور شویدر لشگر عاشقان چو منصور شوی
Ghazal 128مرا پیوند او پیوند جانستدریغست آن جمال از ما نهانست
Ghazal 129مرا چون عاشقی دارالامانستدلم با دوست سر بر آستانت
Ghazal 130مرا نور یقین همراه جانستسرم با دوست سر بر آستانست
Ghazal 131مرا هوای تو اندر میانه جانستمگو حکایت سامان، چه جای سامانست؟
Ghazal 132همه صحرا گلست و ارغوانستبهرجایی از آن جانان نشانست
Ghazal 134شریعت در طریقت مستعینستشریعت راه فخرالمرسلینست
Ghazal 135آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوستهمه را از همه رو روی بدان روی نکوست
Ghazal 137برآمد آفتاب طلعت دوستکه ذرات جهان را رو به آن روست
Ghazal 144نمیتوان خبری دادن از حقیقت دوستولی ز روی حقیقت حقیقت همه اوست
Ghazal 148سر بلندی بین، که دایم در سرم سودای اوستقیمت هرکس بقدر همت والای اوست
Ghazal 149ای دل و دلدار من، راه بوصل از چه روست؟ای بت عیار من، راه بوصل از چه روست؟
Ghazal 151برون ز راه خدا راهرو نه در راهستبرین حدیث که گفتم خدای آگاهست
Ghazal 178همه کار و بار جهان هیچ نیستمدار زمین و زمان هیچ نیست
Ghazal 179تا با خودم از خودم خبر نیستچون با یارم ز من اثر نیست
Ghazal 199چراغ مرد معنی آشناییستبقدر آشنایی روشناییست
Ghazal 235ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارددل دیوانه ما جان به جوی نشمارد
Ghazal 251تا به کی این دل من واله و شیدا باشد؟تا به کی در هوس عشق و تمنا باشد؟
Ghazal 259ارنی و لن ترانی راز و نیاز باشدنزدیک مرد عارف این هر دو باز باشد
Ghazal 263عاشقی را،که دل از عشق پریشان باشدبس عجب نبوداگر بی سر و سامان باشد
Ghazal 264گرترا میل دلی سوی دل و جان باشدجان فدای تو کنم،قصه آسان باشد
Ghazal 269رنگرز و رنگرزی دیر شدرنگرز از رنگرزی سیر شد
Ghazal 271آیینه سبب گشت که روی تو عیان شدروی تو سبب بود که آیینه نهان شد
Ghazal 280باز آفتاب دولت از بام ما بر آمدعکس جمال ساقی در جام ما درآمد
Ghazal 289دلدار من از خانه ببازار برآمدناگه بسر کوچه خمار برآمد
Ghazal 292آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟ما بسودای تو مردیم، خدا را مپسند
Ghazal 293در هوایت عاشقان مستمندروز و شب مدهوش و مست حیرتند
Ghazal 306آب حیوان،که سکندر طلبش میفرمودروزی جان خضر گشت و خضر شد خشنود