Qasim Anvar
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستغافل مشو، ای دوست، که آن عین گناهست
Ghazal 174میان مجلس رندان حدیث فردا نیستبیار باده، که حال زمانه پیدا نیست
Ghazal 181از تو به مقصود ره دور نیستگر دل و جان غافل و مغرور نیست
Ghazal 189پیر ما جامیست، اما در خور این جام نیستباده صافی نوشد، اما رند درد آشام نیست
Ghazal 194خلق گویند که: در عشق بلیاتی نیستقدمی نیست درین راه که آفاتی نیست
Ghazal 206چشم سرمست تو ما را بستم کاری کشتدید صد زاری ما را و بصد زاری کشت
Ghazal 207ناگهان در تاخت عشقت، ملک جان یغما گرفتآتش سودای عشقت در دل شیدا گرفت
Ghazal 208ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفتعالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت
Ghazal 213با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفتجز باده گل رنگ مصفا نتوان گفت
Ghazal 217ای پرتو جمال الهی،چه گویمت؟ای فیض فضل نامتناهی،چه گویمت؟
Ghazal 220عشق تو مرا از هر دو جهان ساخت مجردای عشق گرانمایه و ای دولت سرمد
Ghazal 224جام در پای صراحی سر نهادگریه ای میکرد از بهر رشاد
Ghazal 225دریغ باشد ازین چار سوی کون و فسادبرون رویم، نبرده متاع خود بمراد
Ghazal 227ما همه شیداییان بودیم و مستان وداد«زاد فی الطنبور نغما» حسن او چون جلوه داد
Ghazal 232نگین سلیمان بدیوان که داد؟سریر سلاطین بدربان که داد؟
Ghazal 237ز ذوق عالم عرفان کجا خبر داردکسی که همت دون،فکرمختصردارد؟
Ghazal 240آن خواجه سر بشر نداردپیداست که رو بشر ندارد
Ghazal 241مرا سودای او دیوانه داردخراب ومست آن جانانه دارد
Ghazal 242بپیش اهل سیادت سعادتی دارددلی که از همه عالم فراغتی دارد
Ghazal 244هر دلی در دو جهان چشم و چراغی دارددل ما در دو جهان بی تو فراغی دارد
Ghazal 249تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟حق بفریاد دل خسته درویش رسد
Ghazal 250چو عکس مشرق صبح ازل هویدا شدجمال دوست ز ذرات کون پیدا شد
Ghazal 260مست و مستور ندیدیم و گر هم باشداین چنین نادره در ملک جهان کم باشد
Ghazal 261مظهر ذات و صفت آدم و عالم باشدجام جم راکه شنیدی دل آدم باشد
Ghazal 262تا دل آشفته آن زلف پریشان باشددل شوریده من واله و حیران باشد
Ghazal 272درمان طلب کردم بسی،این درد را درمان نشدوندر پی سامان شدم،آخر سر و سامان نشد
Ghazal 298منگر بعاشقان،که ز صد یک نشان نماندمعشوق را ببین که ز صد یک نشانه ماند
Ghazal 308بر کهن دیر جهان دوست تجلی فرمودجمله ذرات جهان محو شد از عین شهود
Ghazal 313ز سوز و شوق تو از جان و دل بر آمد دودچه چاره سازم و درمان من چه خواهد بود
Ghazal 314زلفت شب قدرست،زهی سایه ممدود!رویت مه بدرست،زهی طالع مسعود!