Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Qönçeyi-gül ta gülüstanın çırağın yandırırƏndəlibin pərdeyi-çeşmində yağın yandırır
İndi qalmışlar təmamən intizar iranlılarİndi qalmıştar təmamən intizar iranhlar',Bilmeyirlər məmləketde bir nə var iranlılar.
Газель 2135مأوای تو از کعبه و بتخانه کدام است؟ای خانه برانداز، ترا خانه کدام است؟
Газель 277غصهٔ آسمان خورم دم نزنم، دریغ مندر خم شست آسمان بسته منم، دریغ من
Рубаи 87در صورت اگر طالب معشوق و مییمدر معنی ازین طریق محظوظ کییم
Джам-и Джам, глава 114اول استاد، پس گهر سفتنتا نباید به درد سر خفتن
Ben leblerüni cânuma em sem görüremBen leblerüni cânuma em sem görüremGözün yarasın gönüle merhem görürem
Газель 680سؤالی دارم، ای جان، کز کجاییبگو: از دار ملک آشنایی
Eyşü tərəb yari gül, üzar ilə xoşduEyşü tərəb yari gül, üzar ilə xoşdur,Canü cahan elə bil ki, yar ilə xoşdur.
Şairlər uçuşdadırBəzən bir dağ başındaDursalar da lal kimi,
Toxucunun hekayəsiVar idi İsfəhanda bir nəssac,Toxudu şahə bir gözəl dibac.
Рубаи 101از بس که ز ناکسان رسید آزارماین شهر همی به ناکسان بگذارم
Жалоба 13مرا زین بیش در عالم غمی نیستکه در شادی و در غم همدمی نیست
Baba öyüdüMehtər Nəim əfəndiyə oxşatma*Əzizim, aqil olma, cəhd qıl tut rəsmi-nadanlıq.
BeləyəmSevgilimi sevməmişəm ürəksiz,Görüşünə getməmişəm çiçəksiz.
Рубайят, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Шараф-наме, глава 2بزرگا بزرگیدها بیکسمتویی یاوریبخش و یاریرسم
Газель 25مرا که با لب او نوبت سخن نرسداز آن چه باک که دستم به انجمن نرسد
Газель 167ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من
İstəsən könlüm kimi zülfün pərişanКогда не кудри - душу мне захочет растрепать твой взгляд,Замучь меня, чтоб я ослеп, чтоб не дышал, бедой объят!
Газель 29همه را چشم عنایت زتو شیرین پسر استمن تعنت نکنم هرچه تو باری شکر است
GetdilərMərdi yıxılmağa qoymadı mərdlər,Hayına, sayına yaraq getdilər.
NatəvanÜzündə son bahar, ağzında yaşmaq,Sənin gözəlliyin solğun görünür.
Var mülki-Qarabağda çox dun köpək oğluHüseyn bəyi həcv*Var mülki-Qarabağda çox dun köpək oğlu,
NənələrQocalıb əldən düşüb – əl çəlik, ayaq çəlik.Qucağına bir totuq nəvə alıb üstəlik.
HəyatGörüşəndə öpüşdülər,köyrəldilər,
RüşvətxorlarHardasa iki namərdoturub üz-üzə indi;
Vəh ki, hicran xəncəri köksümni qıldı çak-çakVəh ki, hicran xəncəri köksümni qıldı çak-çak,Doğradı bağrımnıvü könlümni qıldı dərdnak.
Olub arvad bu ki?!Qalıb işsiz bu kişi, hər gün işi dad bu ki,İşinə yad düzəlib, öz işinə yad bu ki.
DönübdüPozuldu dövranım, nəs gəldi ilim,Mən gördüyüm o zəmanə dönübdü.