Алиага Кюрчайлы
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Bəzən də mən robot olmaq istəyirəmHissiz, qəlbsiz, həyəcansız...
QəzəbNə zamandır,Gör haçandır
Gizlətmə gözünü, gözünə qurbanGizlətmə gözünü, gözünə qurban,Ürək görünməyir göz gizlənəndə,
TorpağımHamıdan çox torpağıma inanıram,İstəyirəm hər an onu seyrə çıxım,
Mən olmayandaDözmür dalğalara ömür gəmisi,Sonuncu sahilə çatıram demək.
Dördkünc günəşlərAxşam düşür...Evlərin kölgələri uzanır,
DelfinlərTufanla, tolatümlə coşubdur qara dərya,Dağ-dağ qabaran dalğaların məqsədi guya
YalanBaşçı yalan danışsaEllər çəkər xəcalət.
Sevgidən danışan şeirlərimiSevgidən danışan şeirlərimiSiz əsla yazmayın mənim adıma.
Bir qız keçir küçədən – bir gözəllik timsalıBir qız keçir küçədən – bir gözəllik timsalı:Necə təsvir edim mən surətini, boyunu?!
Nə qədər uzağıq bir-birimizdənNə qədər uzağıq bir-birimizdən,Arada dənizlər, dağlar var indi.
Kədər nəğməsiSənsiz səhərə çıxdım,Səhər o deyil!
Başıma gəldiGör arxamca necə düşüb fəsli-baharım,Məni yalqız buraxmadı, qışıma gəldi.
UcalıqXatirinə düşürmü ilk görüş çağlarımız?Onda nə əllərimiz, nə də dodaqlarımız
SöyüdAy Muğanın gəlini,Bitmisən şimalda da.
PeredelkinoKöhnə dostum elektrik qatarı,Söylə, belə tələsirsən haraya?
Yolda açdım səhəriYolda açdım səhəri,Üfüq üzümə güldü.
Ay dost!Bir zamanlar vardı ki,Mərd idin, insan idin.
KorO, giləsiz gözlərində qorxu, təlaşDöyəcləyir ağacını qır səkiyə.
EtibarGöyərçinin qan qardaşı alabaxtaPəncərəmin qabağında bir budaqda
PoeziyaBir quru adınla könlüm sevindi,Nə çörək olmusan, nə şöhrət mənə.
Ana nağıllarıGözümdən yuxumu qovaraq hər günNağıl danışardı anam mənimçün.
Görüş günüMədinə Gülgünə*Bəlkə röyada idi...
ÜrəyimO nə Astaraçaydır, nə Arazdır, nə də Kür.Yaz ayları gələndə coşur, daşır, köpürür.
TuracÇıxdı Kürün qırağındaQarşıma bir bala turac.
PayızDemə ki, yarpaqlar döndü xəzələ,Demə gül-çiçəklər tamam yanıbdır, –
LövhəSəmada dövrələnirkənbuludların düzümü,
YarpaqlarSeyr edib sən bu payız çağlarını,Demə məhv oldu yaşıl yarpaqlar;
DənizSən o qədər genişsən ki,Yerləşər bir cahan sənə.
NəsimiDinlə, rəssam, sözümün hikmətini,Burda kim gizləyəcək heyrətini?