Сеид Азим Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Ey oğul, olma talibi-badə,Getməsin ta ki izzətin badə.
Hekayət (Yoxdu bir kəsdə ki, sücud ilə cud)Yoxdu bir kəsdə ki, sücud ilə cud,Yaxşıdır ki, ədəm ola o vücud.
Hikmət (Kurlər hifz edəllə Quranı)Kurlər hifz edəllə Quranı,Leyk bilməzlər onda mənanı.
Loğmanın vəqəsi (Belə təqrir ediblər əhli-bəyan)Belə təqrir ediblər əhli-bəyan,Həbəş əhliydi Həzrəti-Loğman.
Siçan və pişik (Var idi bir şəhrdə bir bəd pişik)Var idi bir şəhrdə bir bəd pişik –Kim, yox idi bir belə mürtəd pişik.
Həzrəti-İsanın hekayəsiHəzrəti-İsa ilə beş-on nəfərBir günü bir yerdən edirdi güzər.
Siçanların pişiyə hədiyyə aparmalarıÇünki siçanlar bu sözü etdi guş,Getdi fərəhdən hamıdan əqlü huş.
Pişiyin hiyləsindən siçanların xəbər tutmalarıMuşlərə oldu əyan macəra,Eylədilər təziyə bəzmin bina.
Dərviş və qəni hekayəsiBir dərviş bir dövlətlinin yanına gəlib dedi ki, hər ikimizin atamızAdəm və anamız Həvvadır. Bəs mən sənə qardaşam. Sənin bu qədər
Görəsən kim nə imiş hörməti-səhbayə səbəbGörəsən kim nə imiş hörməti-səhbayə səbəbKi, həram etdi bu can cövhərini Şahi-Ərəb.
Çıxır can cismdən, bir dəm yetir cananımı, ya rəb!Çıxır can cismdən, bir dəm yetir cananımı, ya rəb!Görüb rüxsarını təslim edim bu canımı, ya rəb!
Bu gələn kimdi ki, yüz vəlvələ Şirvanə salıbBu gələn kimdi ki, yüz vəlvələ Şirvanə salıb,Qülğülə, hüsnü onun, aləmi-imkanə salıb.
Dedilər xəlq ki, var badeyi-həmradə fərəhDedilər xəlq ki, var badeyi-həmradə fərəh,Yarsız görmədim ol cami-qəməfzadə fərəh.
Zahida, ol sənəmin zülfi-çəlipasına baxZahida, ol sənəmin zülfi-çəlipasına bax,Aç bəsirət gözüvü, nərgisi-şəhlasına bax.
Dili-sədçakə zülfündən gələn qəm şanədən gəlməzDili-sədçakə zülfündən gələn qəm şanədən gəlməz;Cəfa kim aşinalərdən gəlir, biganədən gəlməz.
Yarım kimi bir sərvqədü gülbədən olmaz.Yarım kimi bir sərvqədü gülbədən olmaz.Rüxsarına bənzər o gülün nəstərən olmaz.
Qurtardı nisfi-şamdə, saqi, şərabımızQurtardı nisfi-şamdə, saqi, şərabımız,Etdi qürub, heyf, bizim afitabımız.
Novbahar əyyamıdır, mən zar qaldım yarsızNovbahar əyyamıdır, mən zar qaldım yarsız,Hiç bülbül olmasın bu fəsldə gülzarsız.
Çəkər candan əlin könlüm ləbi-dildardən keçməzÇəkər candan əlin könlüm ləbi-dildardən keçməz,Keçər meyxarə aləmdən, meyi-gülnardən keçməz.
Tiğ etsə xətin pak sənə bir zərər olmazTiğ etsə xətin pak sənə bir zərər olmaz,Ayinədə seyqəl ola hərgiz kədər olmaz.
Gəldi bahar, gəlmədi ol gülüzarımızGəldi bahar, gəlmədi ol gülüzarımız,Ya rəb, görüm xəzanə dönə novbaharımız.
Ey gül, nə rəvadır səni meyxarə desinlərEy gül, nə rəvadır səni meyxarə desinlər,Bədnam desinlər səni, avarə desinlər.
Dəhrin mənə sənsiz bu baharı nə gərəkdir?Dəhrin mənə sənsiz bu baharı nə gərəkdir?Gülzari-çəmən sövti-həzarı nə gərəkdir?
Demək hali-dili-zarı o gülrüxsarə müşküldürDemək hali-dili-zarı o gülrüxsarə müşküldür,Məbadə inciyə qəlbi, bu dərdə çarə müşküldür.
Gərçi dil seydinə, ey gül, xət ilə xalın varGərçi dil seydinə, ey gül, xət ilə xalın var,Leyk ondan bu gözəldir ki, gözəl halın var.
Sanma ki, çeşmdən üzümə əşki-tər gəlirSanma ki, çeşmdən üzümə əşki-tər gəlir,Bu çeşmə xüşk olub, dəxi xuni cigər gəlir.
Kim ki, Seyyid, özünə bir gözəli yar bilirKim ki, Seyyid, özünə bir gözəli yar bilir,Nə qədər cövr eləsə canə səzavar bilir.
Ey gül, sənə hali-dili-şeydanı deməzlərEy gül, sənə hali-dili-şeydanı deməzlər,Hali-dili-zari-məni-rüsvanı deməzlər.
Ləbini açsa o gül məhfilə şəkkər tökülürLəbini açsa o gül məhfilə şəkkər tökülür,Ləfzi təkrar eləsə qəndi-mükərrər tökülür.
Qönçənin bağrını əzzəldə fələk qan eylərQönçənin bağrını əzzəldə fələk qan eylər,Sonra könlünü açıb dəhrdə xəndan eylər.