Произведения
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Türkülərlə söylərəm gerçəkdəki röyamı mən,Duyğularla eylərəm dastan könül dünyamı mən,
Касыда 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Касыда 47ای لعل تو دستگیر شکروی جزع تو پایمرد عبهر
ElanGözəl-göyçək oğlanam,Sağ olsun atam-anam.
Röya deyilTuti, yaz bu sözü xalqa elə elan, mən ölüm,Hamı bilsin, ayılıb daxı müsəlman, mən ölüm!
PionerləTəbiət canlanır, bahar çağıdır,Bağçalar, yamaclar çiçəklənmədə.
Рубаи 114برخیز و بیا که حجره پرداختهاموز بهر تو پردهای خوش انداختهام
Газель 241در دلم خون جهان جهان کردیآن چه دل داشت آن چنان کردی
Nolur şirinməzaq etsə məni həlvayi-hürriyyətМне горечь рот свела, хочу вкусить твоих щедрот, свобода!Дай мне изведать: ты халва или сладчайший мед, свобода.
Газель 141در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
Другое стихотворение 20بسکه در صورت زیبای تو حیران بودمغافل از شیوۀ بدعهدی خوبان بودم
Havalı adamƏkbər kişi kəhriz başında oturub sərinləyirdi. Havva xala su doldurmağa gələndə kişi əhvalpürsanlıq elədi:– Ay Havva, Fərmandan bir xəbər varmı, nə yazır?
Sevgilim XavərəSınamışam dönə-dönə bu dünyada baxtımı,Heç ömrümdə məna karşı doğru bir göz baxdımı?
Bağışla, dəniz!Şəninə nə qədər şer yazmışam,Sahil qumlarına şüar yazmışam.
Xəlqə şərh etmək qəmi-hicrin nə hacətdir mənə!Xəlqə şərh etmək qəmi-hicrin nə hacətdir mənə!Laləvəş sinəmdə dağların şəhadətdir mənə.
Çəkirlər dalaVaxtı verirlər qabağa əlbəəl,Amma güzaranı çəkirlər dala.
SünbüllərNeçə il əvvəldə olduğu kimiGetdim kəndçilərlə mən də biçinə.
AzəroğluSəndən ötrü çəkilibo sərhəd dirəkləri,
DözürükBu gün səni gördümBütün dünya dəyişdi.
Sizni yad etgəc gözüm qandan ləbaləb yaş olurSizni yad etgəc gözüm qandan ləbaləb yaş olur,Savux ahimdən yaşın hər danəsi bir daş olur.
Səadətnamə, 20صورت وحدت از جهان مثالنقطه ای بست نقش بند خیال
İran işləriŞah** (öz-özünə). Nə tövr eləyim? Doğrudan məclisi bir də açımmı, açmayımmı? Məşrutəni verimmi, verməyimmi? Vallah qəribə işə düşmüşəm, heç baş açmaq olmur.Əmir Bahadır** (daxil olur). Sənə qurban olum! Buyur bu kağıza qol çək, bu qələm, bu da mürəkkəb.
DüşmüşəmƏziz mehribanım, gözümün nuruBeyqəfildən bir balaya düşmüşəm.
İki çocuqKəndin kənarındakı böyük qoz ağacının altında qurulmuş mağarı çoluq-çocuq bürümüşdü. İçəridə toy idi: zurnaların səsi ahılı-cahılı nəşələndirərək süzdürürdü, hər kəs bu xeyir işə bacardıqca bəzəklidüzəkli gəlmişdi, iri heybətli papaqlar, təpmə qəhvəyi çuxalar, qıvraq patava və çarıqlar mağarı doldurmuşdu. Mağarın qapısına toplanan oğlan və qız çocuqları da rəngarəng idi: sarı, qırmızı, yaşıl... göz qamaşdırırdı. Şal gödəkçəli, qıllı papaq bir uşaq qığılcım kimi sıçrayaraq oradaburada səkir, “sümüyünə düşən” havalara bir az süzür, sonra birdən sanki utanaraq, qaçıb çocuqların arasında gizlənirdi. – Qasım, ay Qasım! – deyə adı dillərdə idi.Çocuqlar onu çağırmaqdan, onunla danışmaqdan, əylənməkdən elə bil ayrıca bir zövq alırdılar. O da kimsədən “kərəmini” əsirgəmirdi: birisi ilə süzür, o birisi ilə güləşir, zarafatlaşırdı. O, toyun bütün mənasını daşıyan bir rümuz idi: musiqi qədər şən, nəşə kimi cazibəli və fərəh qədər qanadlı idi. Onun bir dəqiqə bir yerdə durmağa qərarı gəlmirdi: mağarın ətrafını dolaşır, kecələrin arasına soxulub, içəridə oynayanlara tamaşa edir, bir də əlini yuxarı qaldıraraq – Ay şabaş!.. – deyə kənardakı uşaqlara doğru coşurdu...
Газель 52این کرد پریچهره ندانم که چه کرد استکز جمله خوبان جهان کوی ببرده است
GəlsinHər kəs sərdən keçib mərdü-mərdana,Baş qoysun bu yolda, meydana gəlsin!
İranlı dedi – bildimİranlıların mən hamın həmmal sanıram,Tacirlərə bir kan imiş Iran, nə bilim mən.
YazandaAtmaya mürvəti, insaf eyləyə,Nainsaf olmaya yazı yazan da.
Anaya məktubƏziz ana, nə zaman ki,Mənim işim tərs gələrdi –
Müsyö TimofeyevəHörmətli ağam müsyö Timofeyev!**29.VIII-1858-ci il*