Məhəmməd Füzuli: Eşq
Sel kimi göz yaşım etdi qəlbimi viran, aman!Söndü cismimdə bu seldən atəşi-suzan, aman!
Qəzəl 108Sanırdım öldürəcək nazlı bir nigar məni,Vəfalı olmadı, öldürdü intizar məni.
Qəzəl 111Mənim könlüm sənin eşqinlə aşinadır, bil!Ayırmaq dostu dostundan dözülməz bir cəfadır, bil!
Qəzəl 112Hər kimin ki, qəlbi var, bir simbər cananı var,Simbər cananı varsa, dideyi-giryanı var.
Qəzəl 113Canım yolunda min qəmü dərdə nişanədir,Bir dəfə sormadın ki, bu qəm nə, bəla nədir?
Qəzəl 114Şöhrətim artdıqca eşqimdə, adın şöhrət tapar,Etibarım getsə əldən, sən taparsan etibar.
Qəzəl 116Könül sənin sevgi ətəyini bərk tutubdur,Elə quş belə yüksəkliyə azraq uçmuş.
Qəzəl 117Əgər rüsvayəm aləmdə, ona olmuş fəğan bais,Fəğanə suzişi dil, suzişi-qəlbə fəğan bais.
Qəzəl 118Dil açıb şəm elədi arizi-dildar ilə bəhs,Tez tutuldu dili, qəhrindən edər yar ilə bəhs.
Qəzəl 121Dərdinə əğyarın etmiş yar əlac,Qibtədən məndə dəyişmişdir məzac.
Qəzəl 122Əksi-ləbinlə könlümü al qan edir qədəh,Dərddən yanıqlı qəlbimi büryan edir qədəh.
Qəzəl 124Ahım edəndə cilvə olur dar fəzayi-çərx,Axır keçər gedər səni ahım, səmayi-çərx.
Qəzəl 125Könlümə xoşdu mənim sevgili canan, ey şeyx!Deyiləm körpə ki, mən aldanam asan, ey şeyx!
Qəzəl 127Açar düyünlərimi açsa bəlkə naleyi-zar,Açılsa nalə yolu, işdən hər düyün açılar.
Qəzəl 128Vəslin mənə novruz, gecəsi oldu müyəssər,Sanki o gecəm gündüz ilə oldu bərabər.
Qəzəl 130Könül bir dəm gözün rüxsarinə, ey nazlı yar, açmazKi, seyli-əşki rəşkindən üzə biixtiyar açmaz.
Qəzəl 131Nə yaxşıdır nəzərimdə o gülüzarın ola,Verən ziya gözümə arizi-nigarın ola.
Qəzəl 133O muğ balası məndən könül və dini tərk etməyi istəyir,Sevgi yolunda bundan da möhkəm olmağımı istəyir.
Qəzəl 134Zülfün qəmilə oldu könül mübtəla sənə,Kuyində, sevgilim, ola başım fəda sənə.
Qəzəl 135O məhrudən mənə nə lütf vardır, nə kərəm vardır,Odur ki, xəstə könlümdə mənim min dərdü qəm vardır.
Qəzəl 136Daha üftadə bizi sevgili canan diləyir,Varmı bundan da ağır gün kim, o sultan diləyir.
Qəzəl 137O sərvin qamətin göstərdi güzgü, min xəta etdi,Özün könlüm kimi dərdə, bəlayə mübtəla etdi.
Qəzəl 138Nə bilirdim ki, edər bunca o məhparə sitəm,Edər üftadələrindən bu qədər lütfünü kəm.
Qəzəl 139Könlümün cövr təmənnası var ol bədxudən,Yenə könlüm bu təmənnadadır ol ahudən.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.