Qasım Ənvar: Təbiət və bahar
عیسی بظهور آمد، من مرده چرا باشم؟ایام بهار آمد، پژمرده چرا باشم؟
Qəzəl 454من ز سودای تو سرگشته و سرگردانمگه بپهلو روم و گاه بسر غلتانم
Qəzəl 460مست بودیم بگلبانگ تو هشیار شدیمخفته بودیم بآواز تو بیدار شدیم
Qəzəl 463این عنایت ازلی بود که ره پرسیدیموین هدایت ابدی گشت که رویت دیدیم
Qəzəl 467در کعبه و بت خانه بجز یار ندیدیمدر گنج رسیدیم ولی مار ندیدیم
Qəzəl 475با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیمبا چشم تو ز خانه خمار فارغیم
Qəzəl 492دوش آن مه دو هفته من با هزار فنآمد بمیل صحبت مستان ذوالمنن
Qəzəl 511جانم بلب رسید ز غم، ساقی، الامانجانم ز دست غم بیکی جرعه واستان
Qəzəl 512چندان که گفتم: خاطر مرنجانرنجید و رنجاند آن شاه خوبان
Qəzəl 526گر شیر نه ای، بگذر ازین بیشه شیرانکاغشته بخونند درین کوچه دلیران
Qəzəl 542ناوک غمزه می زند بر دل من نگار منصد پی اگر جفا کند، صدق و صفاست کار من
Qəzəl 570پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگوهرچه میگویی بجز از طلعت خورشید مگو
Qəzəl 581ای آتش سودای تو در کن فکان انداختهعشقت شراب آتشین در جام جان انداخته
Qəzəl 582ای خیالت عقل کل را در گمان انداختهنقش فیض لامکان اندر مکان انداخته
Qəzəl 586هله!ای ساقی جانها، قدح باده بمن دهشیوه عشق نگه دار و حسن را بحسن ده
Qəzəl 597تا گرد ماه، سنبل مشکین نهادهایبس داغها که بر دل مسکین نهادهای
Qəzəl 611گر گلی از گلشن حسنش ببازار آمدیهر دکانی را نسیم مشک تاتار آمدی
Qəzəl 612گر نسیم رحمتی از کوی جانان آمدیقعر بحر لم یزل در موج احسان آمدی
Qəzəl 643سخنی میرود، ای دوست، مسلم سخنیکه ز دستم ندهی، زانکه نیابی چو منی
Qəzəl 644سؤال میکنم، ار هست رخصت سخنیکه: چون تو تازه گلی کی رسد به همچو منی؟
Qəzəl 653تو جام جمی، اما در جام نمیدانیاین رمز نمی بینی، این قصه نمیخوانی
Qəzəl 659ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانیز جبهه تو هویداست آن لطیفه که دانی
Qəzəl 663هله! ای ماه وفاپیشه، که محبوب جهانیهمه روحی، همه راحت، همه امنی و امانی
Qəzəl 671در خاکدان مباش، که خوار جهان شویدر روح سیر کن، که جهان در جهان شوی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.