Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویمبه نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم
Qəzəl 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Qəzəl 560هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟
Qəzəl 5604تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام
Qəzəl 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Qəzəl 5608گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام
Qəzəl 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Qəzəl 5610رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم
Qəzəl 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Qəzəl 5615اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم
Qəzəl 5616عمرها تربیت دیده بینا کردمتا ترا یک نظر از دور تماشا کردم
Qəzəl 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Qəzəl 5619مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم
Qəzəl 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Qəzəl 5621دست در دامن رنگین بهاری نزدمناخنی بر دل گلزار چو خاری نزدم
Qəzəl 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Qəzəl 5623چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟نخل مومین به هواداری اخگر بندم
Qəzəl 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Qəzəl 5627جگری تشنه تر از وادی محشر دارمدم آبی طمع از ساقی کوثر دارم
Qəzəl 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
Qəzəl 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Qəzəl 5630جگری سوخته چون لاله ایمن دارمچون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم
Qəzəl 5632کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.