Qəzəl 5597

به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویمبه نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5598

اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 560

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5604

تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5607

دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5608

گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5609

گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 561

حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5610

رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5612

سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5615

اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5616

عمرها تربیت دیده بینا کردمتا ترا یک نظر از دور تماشا کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5618

قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5619

مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 562

گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5621

دست در دامن رنگین بهاری نزدمناخنی بر دل گلزار چو خاری نزدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5622

فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5623

چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟نخل مومین به هواداری اخگر بندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5626

قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5627

جگری تشنه تر از وادی محشر دارمدم آبی طمع از ساقی کوثر دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5628

چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 563

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5630

جگری سوخته چون لاله ایمن دارمچون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5632

کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.