Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشمگشت بال و پر طوفان دل بازیگوشم
Qəzəl 5647من نه آنم که چو گلچین در گلزار زنمدست در دامن معشوق خس و خار زنم
Qəzəl 5649حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟به زبانی که ندارم چه سخن عرض کنم؟
Qəzəl 565آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
Qəzəl 5650گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم
Qəzəl 5652من که از شرم گذارم چو خیال تو کنمچه خیال است تمنای وصال تو کنم؟
Qəzəl 5662برگ عیش خود از آن تازه چمن می خواهمیک گل بوسه از آن کنج دهن می خواهم
Qəzəl 5663ما به ناسازی ابنای زمان ساخته ایموسعت حوصله را مهر دهان ساخته ایم
Qəzəl 5664ما به پیغامی از ان تنگ دهن ساخته ایمچو نی خامه ز شکر به سخن ساخته ایم
Qəzəl 5668ما ز بیقدری اگر لایق دیدار نه ایمقابل منع نگاه در و دیوار نه ایم
Qəzəl 5669از غم زلف تو در دام بلا افتادیمچه هوا در سر ما بود و کجا افتادیم
Qəzəl 5672خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیمپشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم
Qəzəl 5673Sübh gözün açmamış idi hələ, bidar olduq,Gecə məst idi qara dəryada, hüşyar olduq.
Qəzəl 5674گرچه از وعده احسان فلک پیر شدیمنعمتی بود که از هستی خود سیر شدیم
Qəzəl 5678هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
Qəzəl 5679گرچه پیریم تمنای جوانی داریمنوبهاری به ته برگ خزانی داریم
Qəzəl 5681خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیممگر از سینه غبار هوسی افشانیم
Qəzəl 5682چند در پرده دل باده گلنار زنیمای خوش آن روز که می بر سر بازار زنیم
Qəzəl 5688روزگاری است ز دل نقش خودی میشویمراه چون سایه به پای دگران میپویم
Qəzəl 5691آنقدر عقل نداریم که فرزانه شویمآنقدر شور نداریم که دیوانه شویم
Qəzəl 5693گذشت عمر سبکرو به خورد و خواب تمامبه شوره زار مرا صرف گشت آب تمام
Qəzəl 5695به حرف و صوت ز بوس و کنار ساخته امبه بوی گل چو نسیم از بهار ساخته ام
Qəzəl 5696چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده امکه سر چو رشته برون از دل گهر زده ام
Qəzəl 5697چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده امکه دست در کمر زلف دلستان زده ام
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.