Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیمدرمانده متابعت نفس سرکشیم
Qəzəl 588Yaxamı vermədisə eşq gözəllər əlinə,Məni ovsunlayaraq axırı saldı felinə.
Qəzəl 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیمسنگ فسان تیزی مژگان آتشیم
Qəzəl 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟
Qəzəl 5884ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیماین زهر را زیاده ز اندازه می کشیم
Qəzəl 5885با شوخ دیدگان هوس آشنا نیمچون عقده حباب اسیر هوا نیم
Qəzəl 589مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را
Qəzəl 5893برخیز تا به عالم بی چند و چون رویماز خود به تازیانه آهی برون رویم
Qəzəl 5896افزود گرانباری غفلت ز شتابمشد آبله پای طلب پرده خوابم
Qəzəl 5898آن حال ندارم که به فکر دگر افتمکو قوت پا تا به خیال سفر افتم
Qəzəl 5900پیش از گل رخسار تو افروخته بودمچون لاله به داغ تو جگر سوخته بودم
Qəzəl 5904آن قدر ندارم که سزاوار تو باشمآن به که گرفتار گرفتار تو باشم
Qəzəl 5907بیخود ز نوای دل دیوانه خویشمساقی و می و مطرب و میخانه خویشم
Qəzəl 5908تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟رنگین نشود پنبه ز خونابه داغم
Qəzəl 5912هر چند ز پیراهن بحرست کلاهممانند حباب است نظر پرده آهم
Qəzəl 5914از بخت سیه پست نگردید نوایماز سرمه شب بیش شد آواز درایم
Qəzəl 5915کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟چون لاله نفس سوخته زین سنگ برآیم
Qəzəl 5917از یار ز ناسازی اغیار گذشتیماز کثرت خار از گل بی خار گذشتیم
Qəzəl 5918در پله آغاز ز انجام گذشتیماز مصر برون نامده از شام گذشتیم
Qəzəl 592مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را
Qəzəl 5920ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیمدر حلقه تقلید گرفتار نگشتیم
Qəzəl 5922از صبر عنان دل خود کام گرفتیمآن طایر وحشی به همین دام گرفتیم
Qəzəl 5924هرگز به خراش جگری شاد نگردیمگر تیشه شویم امت فرهاد نگردیم
Qəzəl 5928چندان که چو خورشید به آفاق دویدیمما پیر به روشندلی صبح ندیدیم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.