Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگاندر حرم محراب می جویند این نادیدگان
Qəzəl 5979فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگانرفته اند از حلقه ماتم برون دیوانگان
Qəzəl 5980سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلاننیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان
Qəzəl 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنانسنگ خارا لعل شد در صلب کان ما همچنان
Qəzəl 5983کرسی دارست اوج اعتبار این جهاندل منه بر دولت ناپایدار این جهان
Qəzəl 5992چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟سهل باشد پیش آب زندگی جان باختن
Qəzəl 5993فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختنز اضطراب شمع من گل می کند جان باختن
Qəzəl 5995چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟تا کی این مشت نمک در چشم خواب انداختن؟
Qəzəl 600ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را
Qəzəl 6002نیست آسان خون نعمتهای الوان ریختنبرگریزان مکافات است دندان ریختن
Qəzəl 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟اشک حسرت را فرو خوردن، گهر پنداشتن
Qəzəl 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتننیست ممکن موج از آب روان برداشتن
Qəzəl 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتنورنه آسان است اخگر در گریبان داشتن
Qəzəl 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتنسهل کاری نیست اخگر در گریبان داشتن
Qəzəl 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتنورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن
Qəzəl 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن
Qəzəl 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتنبید مجنون است خود زنجیر پای خویشتن
Qəzəl 602ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
Qəzəl 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدنصفحه رخساره ات را خط قلم خواهد زدن
Qəzəl 6034تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن
Qəzəl 6035تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟
Qəzəl 6036چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟
Qəzəl 6037بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن
Qəzəl 6039استخوان من اگر رزق هما خواهد شدنسایه بال هما ابر بلا خواهد شدن
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.