Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
ستاره سوخته آتشین عذارانمچو داغ لاله سیه روز نوبهارانم
Qəzəl 5744اگر چه با گل دمساز می شود شبنمچو صبح شد به فلک بار می شود شبنم
Qəzəl 5749چگونه پیش رخ نازک تو آه کنمدلم نمیدهد این صفحه را سیاه کنم
Qəzəl 5750دلم ز پاسِ نفس تار میشود، چه کنموگر نفس کشم افگار میشود، چه کنم
Qəzəl 5753ز خط طراوت رخسار یار می بینمصفای آینه را از غبار می بینم
Qəzəl 5754چو عکس چهره خود در پیاله می بینمخزان در آینه برگ لاله می بینم
Qəzəl 5755به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینمبه چشم کم طرف توتیا نمی بینم
Qəzəl 5756اثر ز غنچه درین گلستان نمیبینمفغان که اهل دلی در میان نمیبینم
Qəzəl 5757کجاست جذبه عشقی که بر کنار رومبه گوشه ای بنشینم به فکر یار روم
Qəzəl 5758من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم
Qəzəl 5759به هر که باده دهد یار، من خراب شومنگاه گرم به هر کس کند کباب شوم
Qəzəl 576به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Qəzəl 5760چراغ طور نسوزد اگر کلیم شومشکفتگی نکند گل اگر نسیم شوم
Qəzəl 5761درین جهان نشود حال آن جهان معلومکه مغز را نتوان کرد از استخوان معلوم
Qəzəl 5763پیام دوست ز باد بهار میشنومز چاک سینه گل بوی یار میشنوم
Qəzəl 5765نه می به جام و نه گل در کنار میخواهمتبسمی ز لب لعل یار میخواهم
Qəzəl 5766کجاست باده که ناموس را به آب دهموداع هوش کنم، عقل را جواب دهم
Qəzəl 5768به اشک درد دل خود نوشته سر دادیمخط نجات به مرغان نامه بر دادیم
Qəzəl 5770ز میوه گرچه درین بوستان سبکباریمهمان چو سرو به آزادگی گرفتاریم
Qəzəl 5771چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریمبه دیده خار ز اندیشه خزان داریم
Qəzəl 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
Qəzəl 5775ز بوستان تو عشق بلند می گویمچو شبنم از گل روی تو دست می شویم
Qəzəl 5776چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم
Qəzəl 5778از سردی جهان لب گفتار بسته امچون بلبل خزان زده منقار بسته ام
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.