Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
سینه باغی است که گلشن شود از خاموشیدل چراغی است که روشن شود از خاموشی
Qəzəl 6827قطره را بحر نماید سفر یکرنگیذره خورشید شود از اثر یکرنگی
Qəzəl 6828می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی
Qəzəl 6830چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی
Qəzəl 6832از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی
Qəzəl 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Qəzəl 6840غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهیبه کف طفل نوآموز گلستان ندهی
Qəzəl 6842رخ برافروخته دیگر به نظر میآییاز شکار دلگرم که دگر میآیی؟
Qəzəl 6844باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی
Qəzəl 6845بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی
Qəzəl 6846مباش معجب و خودبین که در بلا افتیمبین در آینه بسیار کز صفا افتی
Qəzəl 6848ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی
Qəzəl 6850دل مرا به نگاهی ز من برآوردیسخن نکرده مرا از سخن برآوردی
Qəzəl 6853اگر نسیم سحرگاه مهربان بودیز بوی گل قفسم رشک گلستان بودی
Qəzəl 6855ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری
Qəzəl 6856دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری
Qəzəl 6858درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوریز نخل زندگی خویشتن ثمر نخوری
Qəzəl 686فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را
Qəzəl 6860مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟
Qəzəl 6863قدم برون مگذار از حصار خاموشیکه خواب امن بود در دیار خاموشی
Qəzəl 6865قرار گیر به دارالقرار درویشیکه انقلاب ندارد دیار درویشی
Qəzəl 6866حضور فرش بود در جهان درویشیسر نیاز من و آستان درویشی
Qəzəl 6869ز عشق شد همه غم های بی شمار یکییکی هزار شد چون شود هزار یکی
Qəzəl 687می فارغ از جهان مکرر کند ترادر هر پیاله عالم دیگر کند ترا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.