Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را
Qəzəl 816فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را
Qəzəl 818بی برگی ما برگ نشاط است چمن راشیرازه گلزار بود خار و خس ما
Qəzəl 819Mey dolu camda mənim sanki hübabdır ürəyim,Dərbədər insan üçün odlu şərabdır ürəyim.
Qəzəl 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Qəzəl 826کم نیست جگرداری پیران ز جوانهاکار دم شمشیر کند پشت کمانها
Qəzəl 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Qəzəl 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Qəzəl 831بیقدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Qəzəl 835Qorxu alarmı, söylə, qəlbi qəvi olanı?Bülbül məst oldu bağda, itirdi aşiyanı.
Qəzəl 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟
Qəzəl 837زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضانظر به نور جمال تو مهر دیده حربا
Qəzəl 838ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان راچه حاجت است محرک، ز دست رفته عنان را؟
Qəzəl 840ز جوش عشق شود با قوام، شیره جانهاز عقل پا به رکاب سفر شوند روانها
Qəzəl 850شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را
Qəzəl 851ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای رارشته آه در گره فکر گرهگشای را
Qəzəl 852ای فکر تو نقشبند جانهایک حلقه ذکرت آسمانها
Qəzəl 853ای حسن تو برق خانمانهاعشق تو دلیل آسمانها
Qəzəl 855دید ز خون دلم لاله ستان خاک راآبله دل شکست شیشه افلاک را
Qəzəl 858پیوسته خورد دل خون از بیغمی جانهااز خنده سوفارست دلگیری پیکانها
Qəzəl 859باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب
Qəzəl 873بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتابتشنه ابرست و جویای نقاب است آفتاب
Qəzəl 879چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب
Qəzəl 880در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.