Qəzəl 758

بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 759

یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 764

دایم شکفته است دل داغدار ماموقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 765

منگر به چشم کم به دل داغدار مافانوس شمع طور بود لاله زار ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 766

آمیخته است مستی ما با خمار مایکدست چون حناست خزان و بهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 767

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 768

دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش مادامان دشت، دامن یارست پیش ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 770

آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 775

دل از قضا به دست رضا داده‌ایم ماعمریست تا رضا به قضا داده‌ایم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 777

از جنبش نسیم کرم زنده ایم مازین باد همچو شیر علم زنده ایم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 782

Göz yaşım ilə dönübdür qara torpaq çəmənə,Qürbət eldən köç edib gəldi xəyalım vətənə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 784

رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 785

لرزید بس که دل به تن ناتوان ماخالی ز مغز شد قلم استخوان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 786

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟چون شمع کشته است زبان در دهان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 787

بر رو چو برگ گل ندویده است خون ماچون داغ لاله عشق مکیده است خون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 789

رحمت گرفته روی ز گرد گناه ماآیینه تیره روز ز روی سیاه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 791

رزق ملایک است نوای رسای ماچون می شود بلند نگردد نوای ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 792

آمد خزان و تر نشد از می گلوی مارنگی درین بهار نیامد به روی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 795

وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 796

ای روشن از فروغ تو چشم چراغ‌هاپر گل ز جوش حسن تو دامان باغ‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 800

از دست و تیغ عشق فگارند لاله‌هادر خاک و خون نشسته یارند لاله‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 807

تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 809

استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 812

دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.