Təbiət və bahar
چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ
Qəzəl 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
Qəzəl 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغچشم و دل شبنم نگران است درین باغ
Qəzəl 5154نیست بر آیینه دُردیکشان گرد خلافمیتوان چون جام می دیدن ته دلهای صاف
Qəzəl 516نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا
Qəzəl 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدفگره چگونه شود باز از زبان صدف؟
Qəzəl 5168هرکجا دلمردهای را یافت احیا کرد عشقجمله ذرات عالم را سویدا کرد عشق
Qəzəl 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشقحنظل افلاک را چون نار خندان کرد عشق
Qəzəl 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا
Qəzəl 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشقسبحه داران چون برون آیند ازبازار عشق؟
Qəzəl 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشقاز یک سرست جوش گل وخار خار عشق
Qəzəl 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشقبی آب دیده نیست نمازی نیاز عشق
Qəzəl 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشقداغی است مهر از جگر آتشین عشق
Qəzəl 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا
Qəzəl 5198میتوان با تازهرویان شد قرین از چشم پاکدر گلستان است شبنم خوشنشین از چشم پاک
Qəzəl 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاکوای بر آن کس که اینجا ناتمام افتد به خاک
Qəzəl 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاکهمچو گل با جبهه پرخنده می خیزد ز خاک
Qəzəl 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشکمی شود افزون غبار خاطر از مکتوب خشک
Qəzəl 5204نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشکیک کف خاک است برسرمغزم از سودای خشک
Qəzəl 5205غوره من شد مویز از سردی دنیای خشکسوخت خون چون نافه ام در دل ازین صحرای خشک
Qəzəl 5208نه شبنم است چمن را به روی آتشناکعرق زروی تو کرده است گل به دامن پاک
Qəzəl 5211بر من مریز اشک ترحم به زیر خاکآن دانه نیستم که شوم گم به زیر خاک
Qəzəl 5212از بس شدند زهره جبینان نهان به خاکگردون نشست تا کمر کهکشان به خاک
Qəzəl 522رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرابهره جز داغ ازین لاله ستان نیست مرا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.