Qəzəl 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5057

شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5059

هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5060

ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5061

درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5065

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5068

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5069

خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5070

از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5073

تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5077

از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5078

فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5079

چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 508

تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5085

آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5087

در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5089

سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5090

سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5093

حضوری داشتم شب با خیالشکه در خاطر نمی آمد وصالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5094

شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5096

در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5099

هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5100

بس که زند موج نور سرو روانشهاله ماه است طوق فاختگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.