Təbiət və bahar
زلف جانان سحر از باد صبا در هم شدعاقلان مژده که زنجیر جنون محکم شد
Qəzəl 69نگار من چو بتاراج عقل و دین خیزدغبار لشگرش از ترک تا بچین خیزد
Qəzəl 73دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
Qəzəl 74اگر بلبل به دل داغی ز جور باغبان دارددر آتش من که با من نوگل من سرگران دارد
Qəzəl 95کجا به گوش رسد نالههای زار منشهزار بلبل دستانسراست در چمنش
Qəzəl 118ای صنم کز چشم کافر کیش بردی دین منبرخی سحرت که بستی چشم عالم بین من
Qəzəl 120ساقی کناف بوالهوسان از پیاله کنکار مرا بدان لب میگون حواله کن
Qəzəl 122به خطا میرمد آن نرگسِ فتّان از منکه به یک غمزه توان برد دل آسان از من
Qəzəl 123بگذار تا بماند چشمم به رهگذارانپاداش آنکه نشناخت قدر وصال یاران
Qəzəl 136دلم بخستی و در خون گذاشتی و گذشتیبحیرتم ز چه این صید کشتی و ز چه هشتی
Gülşəni-raz, fəsil 64از آن گلشن گرفتم شمهای بازنهادم نام او را گلشن راز
Həqqül-yəqin, fəsil 7حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.
Səadətnamə, 116عاقلی دید قطرۀ ژالهبنشسته به سبزه و لاله
Ənisül-arifin, 22داشتم یاری که مرد مرد بودشیخ و دانشمند و صاحب درد بود
Məsnəvi 2روضة المذنبین احمد جامآن نهنگ محیط بحر آشام
Qəzəl 2ای دل و جان عاشقان خسته تیغ مرحباغلغله تو در سمک کوکبه تو در سما
Qəzəl 21«نون گفت » و «قلم » گفت تقدس و تعالااجمال ز تفصیل مبرهن شد و پیدا
Qəzəl 35ای چشم تو در شوخی سرفتنه دورانهاخط خوش و رخسارت رشک گل و ریحانها
Qəzəl 45شب، همه شب به هوای تو چنین مست خراببانگ عشق تو بگوشم رسد از چنگ و رباب
Qəzəl 79در خاکدان دهر دلی شادمان کجاست؟یک دل که ایمنست ز غم در جهان کجاست؟
Qəzəl 80دلدار یار ماست، غمش غمگسار ماستدر غار وحدتیم و همو یار غار ماست
Qəzəl 94آن را که قبله اش رخ خورشید انورستاعراض گر کند، بهمه روی کافرست
Qəzəl 111خرد مستست و دل مستست و جان مستبسودایت روانِ ناتوان مست
Qəzəl 115بنده را هست سؤالی و نه آن حد منستکه چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست؟
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.