Təbiət və bahar
سبزی نه فلک از چشم گهربار دل استآب این مزرعه از دیده بیدار دل است
Qəzəl 1481آنچنان بلبل من واله و حیران گل استکه شکاف قفسم چاک گریبان گل است
Qəzəl 1482پشت دست تو به از آینه روی گل استگرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است
Qəzəl 1485برق خاشاک گنه، روزه تابستان استدود این آتش جانسوز به از ریحان است
Qəzəl 1486زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است
Qəzəl 1487(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده استگردبادی که درین بادیه سرگردان است)
Qəzəl 1489خط نارسته که در لعل لب جانان استهمچو زهری است که در زیر نگین پنهان است
Qəzəl 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا
Qəzəl 1492دل پر داغ گلستان سحرخیزان استنفس سوخته ریحان سحرخیزان است
Qəzəl 1499گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است
Qəzəl 1502سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است
Qəzəl 1504موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است
Qəzəl 1507دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است
Qəzəl 1508تا جنون انجمن افروز دل خونین استدیده شیر مرا شمع سر بالین است
Qəzəl 1509Əql bir körpə fidandır ki, xəzan qəmdir ona,Eşq bir sərvidi, güllər hamı həmdəmdir ona.
Qəzəl 1514در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست
Qəzəl 1515هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوستهر که در حلقه ذکر تو بود خاتم ازوست
Qəzəl 1516بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است
Qəzəl 1520که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است
Qəzəl 1521خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟
Qəzəl 1522آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است
Qəzəl 1523هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است
Qəzəl 1527غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟
Qəzəl 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.