Təbiət və bahar
کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Qəzəl 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Qəzəl 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Qəzəl 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Qəzəl 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است
Qəzəl 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است
Qəzəl 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندستگره جبهه خوبان، گره پیوندست
Qəzəl 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست
Qəzəl 1448خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودستنعل طاوس در آتش ز پر و بال خودست
Qəzəl 145صبح از جانهای روشن یاد میآید مراشام از تاریکی تن یاد میآید مرا
Qəzəl 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست
Qəzəl 1452نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست
Qəzəl 1455خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرستچشم عیار ترا پرده گلیم دگرست
Qəzəl 1457لاله رویی که ازو خار مرا در جگرستبرگریزان دل و باغ و بهار نظرست
Qəzəl 1458سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرستخاک در پله میزان قناعت شکرست
Qəzəl 1461هر که مست است درین میکده هشیارترستهر که از بیخبران است خبردارترست
Qəzəl 1464شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورستگوی چوگان قضا در حرکت مجبورست
Qəzəl 1467ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرستمد بسم الله دیوان بقا شمشیرست
Qəzəl 1474نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است
Qəzəl 1475از دل خونشده ام چهره جانان داغ استاز کباب تر من آتش سوزان داغ است
Qəzəl 1478عشق را از دل سودازده ما ننگ استاین پلنگی که با سایه خود در جنگ است
Qəzəl 1479در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است
Qəzəl 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.