Təbiət və bahar
سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت
Qəzəl 1845زمانه را گل روی تو در بهار گرفتبهشت را خط سبز تو در کنار گرفت
Qəzəl 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت
Qəzəl 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت
Qəzəl 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساختاز دانه مرغ ما به گرههای دام ساخت
Qəzəl 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت
Qəzəl 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت
Qəzəl 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت
Qəzəl 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت
Qəzəl 1857خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست
Qəzəl 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاستاین تیغ در نیام ز بیجوهری بجاست
Qəzəl 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاستسرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟
Qəzəl 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماستچون زلف و خط، درستی ما در شکست ماست
Qəzəl 1868باد بهار سلسله جنبان صحبت استموج شراب دام پریزاد عشرت است
Qəzəl 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است
Qəzəl 1872Sanma hüşyarlığı sən hikmətdir,Bu cahanın hər işi zillətdir.
Qəzəl 1874Xatirin xoşsa əgər, badə nə lazımdır daha?Qəlbin aydınsa sənin, səhra nə lazımdır daha?
Qəzəl 1875Üzünə zülfünü salsan, daha ənbər nə gərək?Bu odun şöləsi var, indi səməndər nə gərək?
Qəzəl 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟
Qəzəl 1879Aləmdə mənim ayinədarım ürəyimdir,Bülbül də mənəm, bağu baharım ürəyimdir.
Qəzəl 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا
Qəzəl 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Qəzəl 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرستهر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست
Qəzəl 1889آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.