Qəzəl 1930

از خون چو داغ لاله حصار دل من استهر که بوی خون شنوی منزل من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1935

آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1936

در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1937

ماری است نی که مهره دل بیقرار اوستجاروب سینه ها نفس بی غبار اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1938

سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1940

شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1942

محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟پر خون دهان جام می از پشت دست توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1944

زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1946

پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1947

لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1948

آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1954

باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1955

این خار غم که در دل بلبل نشسته استاز خون گل خمار خود اول شکسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1957

عیش دل شکسته به آزار بسته استجوش بهار آبله در خار بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1958

از رفتن تو باغ پریشان نشسته استگل در کمین چاک گریبان نشسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1960

یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1962

بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته استبر زخم های تازه کی از بو گذشته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1963

بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1967

چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1968

نقش و نگار دشمن دلهای ساده استجوهر به چشم آینه موی زیاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1970

دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1977

از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده استبیرون روم که از پری این خانه پر شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1978

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1986

Güldün, gülüşün pərdəni atdı dodağından,Ayna dəxi gül dərdi sənin gül yanağından.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.