Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bir zamanlar əzbəriydi dillərin,Gözəlliyi, adı-sanı Təbrizin.
Rübai 142گفتم که مرا از نظر انداختهایگفتا که به مهر دگران ساختهای
Digər şeir 13کشتیم زار و نکردی نگه از ناز به رویمحسن عهد تو همین بود دریغا چه بگویم
Qəzəl 157کی رو دهد که با تو شبی گفتگو کنمچون ماه لاف حسن زند روبرو کنم
Qəzəl 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Ə. Qəmküsar bəradərimə cavab“Təhvili-ibarət” sözünü “tərcümə” qanmaq, –Məktəbli çocuqlar da bilir kim, bu xətadır;
Sizə yetim deyən olsaSon anımda qəlpələnmək istərəm –Araz boyu səpələnmək istərəm.
Dəftərin yum, ey münəccim, gizğbinə oldur dəlilDəftərin yum, ey münəccim, gizğbinə oldur dəlil,Zülfiləru tənləşib, dersən hələ bayram degil?
Yerə salma sözümüYerə salma sözümü,Gizlət qara saçlarının zülmətində üzümü.
Ürəyim ananı istəyir, qızımÜrəyim ananı istəyir, qızım,sən yaşa, dünyada qəmsiz, kədərsiz.
Bahar oldivü açıldı çəmən gögçəklərin bağiBahar oldivü açıldı çəmən gögçəklərin baği,Qucaqlaşdı gülü sünbül, dodağlaşdı meyü saqi.
Pərakəndə şeir 168از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است
Qitə 179Xaqani! Zəmanə pis zəmanədir,Pislərin yaxşılıq gəlməz əlindən.
Qəzəl 80Gəldi gül gülzarə, ömründə ona kam olmadı,Yüz tikan gördü yanında, canı aram olmadı.
Qəzəl 637هر شب ز عشق روی تو این چشم لعبت باز مندر خون نشیند، تا کند چون روز روشن راز من
Tolu vir ayağı sâkî susamış cânı suvarTolu vir ayağı sâkî susamış cânı suvarOl ayahdan özge kimdür ki gamı bizden kovar
Xosrov və Şirin, fəsil 17Gecənin saçları ətir saçanda,İşıq qaranlığı görüb qaçanda,
Ənisül-arifin, 8مرحبا!ای سایل شیرین سؤالدر بیان نفس خود بشنو مقال
Rübai 22در دایره وجود موجود علی استو اندر دو جهان مقصد و مقصود علی است
Qitə 9ز اول اردی بهشت گشت جهان چون بهشتاز قبل آنکه درد شاه جهان را بهشت
Bəlx şəhərinin qazısı və dülgər hekayəsiBir zəni-işvəsəncü mərdfiribQaziyi-şəhri-Bəlxə oldu nəsib.
Bizim əsrinEy yer üzünün, göy üzünün nifrəti alçaq,Alçaqlarının dadı sən oldun bizim əsrin!
Rübai 142ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزیدر جستن وصل آب رخ خود ریزی
Meyi-nabi oxuyur zahidi-bizövq həramMeyi-nabi oxuyur zahidi-bizövq həram,Kafərəm, almasam ol saqi əlindən gər cam.
Gülbahar– Danış, danış, Gülbahar,– Olum tanış, Gülbahar,
Rübai 167آنی که به هیچ کس تو چیزی ندهیصد چوب مغل خوری پشیزی ندهی
Ləali-mənzumə, fəsil 13ای فرس با تو چه رخ داده که خود باختهایمگر اینگونه که ماتی توشه انداختهای
Qəzəl 164ز بحرین نظر گنج گهر در آستین دارمبدخشانی ز خونآب جگر در آستین دارم
Müfrəd 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Dərda ki, razi-pünhan, xahəd şod aşikara"Dil mirəvəd zidəstəm, sahib dilan xudara!Dərda ki, razi-pünhan, xahəd şod aşikara!"