Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
"K'ey rişteyi-gövhəri-muradım!Ayineyi-hüsni-e'tiqadım!
Bu, İbni Səlamın keyfiyyəti-vəfatıdır və Leylinin ol bəladan nicatıdırSaqi, fələkin gör inqilabın!Göstər qədəh içrə mey hübabın!
Bu, ərbabi-vəfadan təvəqqöi-qəbuli-mə'zirətdir və əshabi-zəkadan təmənnayi-duayi-məğfirətdirİnsaf ver, ey həsud, insaf,Tə'n etmə ki, cövhərin degil saf!
Aldı gülzar içrə su əksi-üzari-aliniAldı gülzar içrə su əksi-üzari-alini,Çəkdi güllər surətin mənzur edib timsalini.
Bari-möhnətdən nihali-qamətin xəm olmasınBari-möhnətdən nihali-qamətin xəm olmasın.Başımızdan sayeyi-sərvi-qədin kəm olmasın.
Can verir rayiheyi-türbəti-pakin, ey takCan verir rayiheyi-türbəti-pakin, ey tak,Nəvvər-Əllahu ləkəl-əzrə, səq-Əllahu sərak.
Ey könül, çox seyr qılma, günbədi-dəvvar təkEy könül, çox seyr qılma, günbədi-dəvvar tək,Sakin olmaq seyrdən yey, nöqteyi-pərgar tək.
Əksi-rüxsarın ilə oldu müzəyyən miratƏksi-rüxsarın ilə oldu müzəyyən mir’at,Bədəni-mürdəyə feyzi-nəzərin verdi həyat.
Xoş ol zaman ki, hərimi-vüsalə məhrəm idimXoş ol zaman ki, hərimi-vüsalə məhrəm idim,Nə mübtəlayi-bəla, müğəyyədi-ğəm idim.
Olmaz oldu görüb əhvalımı el xublara aşiqOlmaz oldu görüb əhvalımı el xublara aşiq,Eşq nəhyində bu rüsvalığ gör şər’ə müvafiq.
Tərəşşüh qəbrimin daşından etmiş çeşmimin yaşiTərəşşüh qəbrimin daşından etmiş çeşmimin yaşi,Xəyal eylər görən kim, lə’ldəndir qəbrimin daşi.
Nə kim səhifeyi-tədbirə əql edər məsturNə kim səhifeyi-tədbirə əql edər məstur,Saqınman ani olur, olmaz olmayan məqdur.
Saçma, ey göz, əşkdən könlümdəki odlarə suSaçma, ey göz, əşkdən könlümdəki odlarə suKim, bu dəklü tutuşan odlara qılmaz çarə su.
Qönçə bağrı dəhr bidadilə əvvəl qan olurQönçə bağrı dəhr bidadilə əvvəl qan olur,Sonra yüz lütf ilə könlü açılır, xəndan olur.
Çöhrəvü xəttün xəyali çeşmimi qılmış məqamÇöhrəvü xəttün xəyali çeşmimi qılmış məqam,Açmağa Bəhreyni cəm’ olmuş sipahi-Rumü Şam.
Bir gün ki, dey əlamətin etmişdi aşikarBir gün ki, dey əlamətin etmişdi aşikar,Tutmuşdu üz füsürdəligə təb’i-ruzigar,
Vəh nədir ol tairi-fərxəndəbalü tizpərVəh nədir ol tairi-fərxəndəbalü tizpərKim, olur bir türfə ayin ilə hər dəm cilvəgər?
Məgər qılır rəqəmi-vəsfi-xətti-yar qələmMəgər qılır rəqəmi-vəsfi-xətti-yar qələmKi, xətti-yar kimi oldu mişkbar qələm.
Nə lütfdür yenə kim, buldu səbzədən gülzar?Nə lütfdür yenə kim, buldu səbzədən gülzar?Nə feyzdir yenə kim, saldı bağa badi-bahar?
Sün’i-Həq kim, yox ikən aləmi etmiş peydaSün’i-Həq kim, yox ikən aləmi etmiş peyda,Ondan almış əsəri-nəzm nizamın əşya.
Götürdü bad bürqə’ çöhreyi-gülbərgi-xəndandanGötürdü bad bürqə’ çöhreyi-gülbərgi-xəndandan,Gətirdi aləmi mürği-çəmən əfqanə əfqandan.
Qəd ənarəl-eşqə-lil-üşşaqi minhacəl-hüdaQəd ənarəl-eşqə-lil-üşşaqi minhacəl hüda!Saliki-rahi-həqiqət eşqə eylər iqtida.
Eşqdən canımda bir pünhan mərəz var, ey həkim!Eşqdən canımda bir pünhan mərəz var, ey həkim!Xəlqə pünhan dərdim izhar etmə zinhar, ey həkim!
Budur fərqi, könül, məhşər gününün ruzi-hicrandanBudur fərqi, könül, məhşər gününün ruzi-hicrandanKim, ol can döndərər cismə, bu cismi ayırar candan.
Vəh nə qamət, nə qiyamət, bu nə şaxi-güli-tərdirVəh nə qamət, nə qiyamət, bu nə şaxi-güli-tərdir,Nə bəladır nəzər əhlinə, nə xoş məddi-nəzərdir?
Qansı mahin bilməzəm mehrilə olmuş zar sübhQansı mahin bilməzəm mehrilə olmuş zar sübh,Hər gün eylər xəlqə bir daği-nihan izhar sübh.
Qaçan kim, qamətindən ayrı seyri-busitan etdimQaçan kim, qamətindən ayrı seyri-busitan etdim,Qoparıb əşk-seylabilə min sərvi rəvan etdim.
Qəmdən öldüm, demədim hali-dili-zar sanaQəmdən öldüm, demədim hali-dili-zar sana,Ey güli-tazə, rəva görmədim azar sana!
Qıymadın sakini-kuyin olana peykanınQıymadın sakini-kuyin olana peykanın,Bir içim su ilə ağırlamadın mehmanın.
Qurutmuş qaliba şövq odu Fərhadın közü yaşınQurutmuş qaliba şövq odu Fərhadın közü yaşınKi, gər axsaydı ləl eylərdi bişək Bisütun daşın.